Gdzie rdzewieją miecze: 80. Miasto modlące się do siebie

[Łukasz Jurczyk]

80. Miasto modlące się do siebie

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Kto z nas obcy,
gdy Babilon kłania się
przybyszom?

 

2.

 

Krzyczą ze strachu,

rzucają nam pod nogi

kwiaty i kłamstwa.

 

3.

 

Mury pod niebo.

Ludzie lubią wznosić rzeczy
większe od siebie.

 

4.

 

Isztar* się śmieje,

gdy dziedzińce świątyń płoną

od potu żołnierzy.

 

5.

 

Kapłanki nieba
niosą ofiarę
własnych ust.

 

6.

 

Patrzę i myślę:
czy ten ogień
to też modlitwa?

 

7.

 

Co opowiem w domu?
Że bogowie
byli hojni.

 

8.

 

Miasto z kamieni,
a jednak pamiętam je
przez dotyk dłoni.

 

*Isztar - bogini miłości, wojny i płodności. Czczona w Babilonie, związana z jej kultem była prostytucja sakralna.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment ma niesamowity klimat. Dzięki narratorowi wkraczającemu do oszałamiającego wielkością i wspaniałością Babilonu, wielka historia zyskuje bardzo osobisty, ludzki wymiar.

Na początku jest triumf Macedończyków, ale podszyty fałszem ze strony mieszkańców.

 

Narrator jest świadkiem i uczestnikiem erotycznych przeżyć i sacrum - pot żołnierzy miesza się z ustami kapłanek pod okiem Isztar.

 

Na końcu - zamiast opowieści o wielkiej wojnie, żołnierz wybrał milczenie na rzecz wspomnienia „dotyku dłoni”. Dla niego największą tajemnicą Babilonu nie były jego mury, ale ludzkie emocje.

 

Ta część jest magiczna, pełna niepokoju i zmysłowości. Piękna!