jeden dzień życia bożego

[Robert Witold Gorzkowski]

 

 

Ból nad wściekłością zmiata rosłe drzewa
płomienne brzozy tańczą żarem nieba
dąb się przewraca grzebiąc ciało moje
ręce umarłe trzepocą pod znojem

Ciężar to spory i trzepot nie zdoła
unieść nad ziemią rozliczne szaleństwa
do głębi pali i kruszy korzenie
tęsknota wielka rozbija znów męstwo

Ostatnie wyjście przychodzi do głowy
i trzyma życie wiekowe zwycięstwo
żem zamknął oczy a w końcu drogi
Bóg mi wyznaczył Hiobowe jestestwo

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 12 Maja przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Robert Witold Gorzkowski

 

bez utartych frazesów.

 

samo filozoficzne sedno.

 

i zabrzmi to tak:

 

hiobowy determinizm wpisany w tkankę lasu .

 

poruszająca lekcja pokory w której upadek dębu staje się jedyną drogą do ostatecznego wglądu.

 

napisałeś krotko gęsto i bez znieczulenia o tym, że czasem trzeba zostać zmiecionym, by dopełnić swojej miary pod tym konkretnym niebem .

 

i tyle wystarczy.

 

Twój utwór - to jest to!!!

 

 

[Annna2]

@Robert Witold Gorzkowski  zadam pytanie o sens cierpienia?

Hiob zapłacił niewyobrażalną cenę. I jaka jest miłość Boga do ludzi, ludzi do Boga.

Cierpienie i ból- nieodłączne składowe życia człowieka.

Dobro i zło- nasze człowieczeństwo

[Alicja_Wysocka]

@Robert Witold Gorzkowski

Motyw Hioba od razu przywołuje ogrom cierpienia — aż trudno go unieść w jednym wierszu.
Przytulam peela myślą i słowem. 

 

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Czytam i nie mogę złapać oddechu. Ból w wierszu jest żywiołem, który dosłownie obala drzewa i kruszy korzenie. Niesamowity jest ten środkowy moment - "ostatnie wyjście przychodzi do głowy" - napisane wprost, a jednak wiersz nie kończy się upadkiem. Zamknięte oczy i Hiobowe jestestwo to rodzaj mrocznego ocalenia - przyjęcie losu, który przerasta człowieka, ale go nie niszczy. Opisujesz moment, kiedy człowiek jest na granicy. 

Niezwykły wiersz z bardzo silnymi obrazami.