Panna

[monon]

Złote wisiorki na jabłoni.

Świecące świetliki wokół nich.

Spoczywają na gałązce.

Panuje wszelaki zen ich duszy.

 

Młoda, najświętsza panienka zbliża się do złocistej jabłoni.

Jest pogrążona w umyśle.

Spogląda w dół.

Przed nią otwiera się szeroki szereg świateł.

Migają jak słodycz cytryny.

 

Widok tego obrazu zapiera jej dech w piersiach.

Chciałaby tam zejść.

Przytulić tych ludzi.

Ucałować ich i zabrać ich smutki.

 

Uklęknęła przy złotym drzewie.

Złożyła dłonie jak do modlitwy i rzekła:

"Nie smućcie się dzieci. Wybaczcie sobie."

Wtedy uroniła jedną łzę.

[Poet Ka]

@monon piękne

[wiedźma]

@monon bardzo obrazowy, piękny wiersz. 

Pozdrawiam. 

[violetta]

Kocham jabłonie:)