Cisza życia poety.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Cisza życia poety”

 

Każdy z nas samotnie pisze,

bez kalki, bez odbitek.

Czasem dźwiga dumę z liter,

częściej — ciężar prób, pomyłek.

 

Szkic rodzi się w twym półcieniu,

z tego, co dzień podpowiada.

Sens rozprasza się w zdarzeniach,

gdy się cisza już w czas wplata.

 

Nie ma miejsca na poprawki —

czas nie cofa się w swych znakach.

Każdy ruch, choćby najcichszy,

zostawia ślad — jak mat w szachach.

 

Jedna chwila — ostra w smaku,

inna — mokra pośród burzy.

W jednej puls i szybkie tętno,

druga w ciszy się wykruszy.

 

To nie obraz z jasnym końcem,

raczej cień i własne mary.

Noce długie, puste, nieme —

gdy w mocy jesteś: przegrany.

 

Kiedy zgaśnie światło chwili

i dłoń przestanie już nęcić,

zostanie błysk — kruchy zapis,

wyryty w krótkiej pamięci.

 

Życie — bez wyraźnej puenty,

między „trzeba” a „pragnienie” —

zostawia ślad gdzieś w eterze,

a ty stajesz się wspomnieniem.

 

Leszek Piotr Laskowski.

[wiedźma]

@Leszek Piotr Laskowski pięknie napisane o tworzeniu i ciszy  życia poety.

Zostaje ze mną:

"Życie — bez wyraźnej puenty,

między „trzeba” a „pragnienie” —

zostawia ślad gdzieś w eterze,

a ty stajesz się wspomnieniem".

 

Pozdrawiam serdecznie.

 

Edytowane 6 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Leszek Piotr Laskowski " uparcie i skrycie życie kocham cię nad życie".

W życiu tylko chwile są piękne, ale dobrze że są- inaczej byłoby niemożliwym.

Nit nie obiecał, że będzie tylko łatwo. 

Jesteśmy kowalem swego losu- nie nie zgadzam się z tym,

los bywa przewrotny i czasem bywa że idzie niezgodnie z naszym scenariuszem na życie,

exegi monumentum aere perennius- tego życzę