Echo istnienia.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Echo istnienia”

Deszcz, płacz, wodospady życia —
obmywam się w ulewie poezji.
Idę pod prąd, rzeką fantomów
przekazu wiersza — szarej herezji.
Piękno bez rymu, piękno rymów —
wprowadź mnie w tajniki szczęścia!

— Czy jesteś tym, kim jesteś? —

Szmer i szept, oddechy istnienia —
zanurzam dłonie w strumieniach znaczenia.
Płynę ku niebu, wśród cieni i snów,
szukając sensu wśród milczących słów.
Echo bez formy, a jednak tak bliskie —
unieś mnie wyżej, gdzie światło jest czyste!

— Czy odnajdziesz, kim jesteś? —

Szum i blask, rozedrgane chwile —
zbieram krople na myśli — motyle.
Biegnę pod wiatr, przez mgły i odbicia,
dotykam ciszy w zachwytach życia.
Sens bez granic, w bezkresie ukryty —
prowadź mnie dalej, gdzie spokój rozkwita!

— Czy już wiesz, kim jesteś? —

Cień i światło, splątane w istnieniu —
gubię się lekko we własnym brzmieniu.
Płynę pod prąd przez słowa bez brzegu,
szukając prawdy w milczącym szeregu.
Rytm bez kajdan, a jednak tak pełny —
unieś mnie tam, gdzie oddech jest senny.

— Czy już widzisz, kim jesteś wśród cieni? -

Noszą odpowiedzi ukryte w lęku —
idę za nimi… czy to ja je prowadzę?
W półmroku prawdy powoli się rodzę,
gdy gaśnie światło i milkną istnienia.
Cisza nastaje w sklepieniu sufitu —
wszystkim nam tu ku przestrodze!

— Czy w cieniu odnajdziesz siebie bez cienia? —

Leszek Piotr Laskowski

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski

 

bardzo udany tekst

 

utwór wysokiej próby 

Edytowane 6 godzin temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

@Leszek Piotr Laskowski Smugi istnienia, dziś jesteś jutro cię nie ma. Pozdrawiam.