Entrée du foyer

[Kuba Maryszczak]

Ach! Wyborne te męki aktora

Veuillez!¹ Jeszcze jedną lampkę wina;

To już czas – zacząć pora,

Encore, Encore!²

    niech się znów z swych trwóg  

    wyklina…

 

Im dłużej Spektakl nas pieści –

Tym lepiej wino smakuje;

     Si exquise; Délicieuse!³

Rad-śmy wszak słysząc wieści –

Iż nowy Seans zaczyna,

Kolejny aktor - na scenę wskakuje.

 

Sznurów grom aktorem porusza

Choć on sam nie spojrzy za scenę;

    Bravo! Bravo!

Qu’il nous nourisse de suffrance!⁴

 

Lec gdy zerknie choć raz za trybuny -

    światło go wzrusza,

Co znad parterre Spektakl Im ściele

Zapali się w oczach złudna nadzieja…

 

Nim do swych wrócą villi –

Ktoś inny Ich będzie oglądać.

 

Ach! Wyborne te męki aktora

Veuillez! Jeszcze jedną lampkę wina;

To już czas – zacząć pora,

Encore, Encore!

    niech się znów z swych trwóg  

    wyklina!

 

 

¹ Veuillez - franc. proszę

² Encore, Encore - franc. jeszcze raz, jeszcze raz

³ Si exquise; Délicieuse - franc.Tak wykwintne, przepyszne

⁴ Qu’il nous nourisse de suffrance - franc. niech nas nakarmi cierpieniem

[Poet Ka]

@Kuba Maryszczak

 

kiedy ktoś zaczyna postrzegać swoje życie jako teatr

 

staje się istotą tragiczną 

 

taki jest tu podmiot liryczny 

 

bywa, że to terapia - bardzo ryzykowna

i przynosząca więcej strat,

niż zysków

 

przykładem niech będzie Marylin Monroe

 

[Berenika97]

@Kuba Maryszczak

 

Widzę tu teatr nie od sceny, tylko od lóż, gdzie siedzą ci, którym cudze cierpienie smakuje jak dobre wino. Publiczność nie przyszła się wzruszyć, ona przyszła się... najeść.

"Qu'il nous nourisse de suffrance" - niech nas nakarmi cierpieniem. Im bardziej aktor się męczy, tym lepiej smakuje wino.

Ten refren "Encore, Encore" brzmi coraz bardziej złowrogo z każdym czytaniem - jak rozkaz.

Niezwykle ciekawa jest strofa o spojrzeniu za trybuny. Światło, które powinno dawać nadzieję, jest tutaj „złudne”.

Świetne są te wersy - "Nim do swych wrócą villi - Ktoś inny Ich będzie oglądać."

To genialne memento mori. Hierarchia w teatrze świata jest płynna - dziś jesteś jurorem, jutro będziesz sądzony. Dla mnie to bardzo ciekawy wiersz.

[LessLove]

Język francuski z jego pięknym brzmieniem i konotacjami historycznymi, jako język (często zdziwaczałych i zwyrodniałych) elit polskich i rosyjskich pięknie spaja opowieść, spaja i podnosi temperaturę emocjonalną tej uczty ducha-brzucha.

Bardzo zgrabne dzieło, gratuluję. 

Salutations, artiste!

[Annna2]

@Kuba Maryszczak za Tischnerem.( jego duchem)

Życie jest grą, a człowiek graczem.

I można grać i można udawać, bisy, nagrody też są przewidzianie.

Ale wszystko tu jest na niby, bo człowiek zagubił się w tym co sam sobie wymyślił.

Tu nie ma człowieka. Czy można go znaleźć- można- wydobywając z niego wszystko

to, co dobre.