ułamek

[tetu]

sinusoida pulsującego błękitu
przecina płaszczyznę logiki

punkty zbieżne kłamią
linie równoległe w nieskończoności
krzyczą o dotyk
pozostając jałowe

czas jest dzieleniem przez zero
pętlą bez początku
wykresem który nigdy nie dotknie osi
prawdy

próżnia nie ma zapachu
jest matematycznie czysta
znikam w ułamku
którego nie da się

skrócić

 

 

[Charismafilos]

@tetu dobry inżynierski wiersz!!! :)

Ufam, że gdzieś na końcu (albo na początku) można wszystko ze sobą połączyć i wszystko wytłumaczyć. Matematycznie opisać duszę i tchnąć duszę do matemetyki.

Świetny i warsztatowo i przekazowo :)

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mając takie znajomości musiałam się wziąć do roboty:)

 

Dziękuję za docenienie;) 

[Charismafilos]

@tetu no proszę Cię! zrobiłaś to nad wyraz elegancko. Ubrałaś delikatną duszę w pozornie tylko mocną zbroję z najsubtelniejszej materii matematycznej ;)

 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się że ta pozornie mocna zbroja została zauważona i zdemaskowana. 

Masz Pan inżynieryjskiego nosa :) 

[aff]

Na ile ja "znam" matematykę, to chyba mógłby być taki ułamek o bardzo dużym mianowniku, czyli wydawałaby się, że wiele wspólnych tematów do obgadania.

Ale to dla moze bardziej gaduły, mniej dla kogoś liczącego na chłodna precyzję.

Wiersz jak o negocjacjach w dyplomacji, super

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

[Berenika97]

@tetu

 

Bardzo mi się podoba!! Lubię matematykę i fizykę, a zwłaszcza ich łączenie z poezją! 

Metafora czasu jako dzielenia przez zero robi ogromne wrażenie - to logiczna niemożliwość ubrana właśnie w poezję.

Świetne wykorzystałaś  geometrię do opisania samotności  - te równoległe linie "krzyczące o dotyk" - to fantastyczny obraz!

I bardzo przejmująca puenta!  Świetny wiersz! 

 

 

[tetu]

@aff @Berenika97 dzięki serdeczne dziewczyny. Zawsze miło Was gościc i czytać takie fachowe recenzje;)