Pokolenia zgody i pokoju.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Pokolenia zgody i pokoju!”

 

Szlachetnych dusz pogrzeby ciche,

spojrzeniem — płacz, z pięściami w krzyku.

W zapomnieniu lichym dobro umiera,

w umyśle — biało-czerwona na patyku.

 

Wojujesz nazbyt często — bez walki,

ludzie dobrzy, choć prości — jacyś tacy —

choć wiara gęsto zdobi twe krużganki.

uwierzą we wszystko podane im na tacy.

 

Wyboru dokonaj, porzuć zabobony,

szlachta śpi — z martwych już nie wstanie,

młodzieży pilnuj, ucz, kochaj, ozdabiaj —

minęło żałobą jej rycerskie granie.

 

Młodość — jest jak ogród nieopisany —

prosi o rękę, światła cierpliwości 

nie słowem pustym, lecz czynem żywym

trzeba ją uczyć oddechu przyszłości.

 

Twórz, edukuj, dopomóż w mądrości,

możliwe to w czynie i w przekonaniu —

w duecie miłości, wiedzy i zrozumienia,

Twoje, Polsko, zadanie w ich wychowaniu!

 

Siej więc poznanie, podlewaj miłością,

niech wiedza splata się ze zrozumieniem;

bo w nich — jak w ziarnie ukrytym —

dojrzewa w ciszy twoje jutra istnienie.

 

A ty, Polsko — ziemio pamięci i snu —

nie w słowie trwaj, lecz w czynu euforii:

to w ich wzrastaniu zapiszesz siebie,

— albo rozpłyniesz się w cieniu historii.

 

Leszek Piotr Laskowski.

 

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski myślę, że to dobry czas na taką poezję;)

[Andrzej_Wojnowski]

@Leszek Piotr Laskowski

Wiersz z rozmachem.

Próbuje uchwycić historię w szerszej perspektywie.

 Czuję w nim szacunek do przeszłości i tęsknotę za porządkiem wartości.

Ja jednak mam zdanie odrębne, zwłaszcza jeśli chodzi o ten moment gloryfikacji szlachty. Dlatego czytam ten wiersz trochę jak opowieść o micie, który warto znać, ale też warto go czasem odczarować, żeby zobaczyć jak było naprawdę.

 

Pozdr.

 

Andrzej Wojnowski – herbu Rogala