Znajdź zawartość

„Pokolenia zgody i pokoju!” Szlachetnych dusz pogrzeby ciche, spojrzeniem — płacz, z pięściami w krzyku. W zapomnieniu lichym dobro umiera, w umyśle — biało-czerwona na patyku. Wojujesz nazbyt często — bez walki, ludzie dobrzy, choć prości — jacyś tacy — choć wiara gęsto zdobi twe krużganki. uwierzą we wszystko podane im na tacy. Wyboru dokonaj, porzuć zabobony, szlachta śpi — z martwych już nie wstanie, młodzieży pilnuj, ucz, kochaj, ozdabiaj — minęło żałobą jej rycerskie granie. Młodość — jest jak ogród nieopisany — prosi o rękę, światła cierpliwości nie słowem pustym, lecz czynem żywym trzeba ją uczyć oddechu przyszłości. Twórz, edukuj, dopomóż w mądrości, możliwe to w czynie i w przekonaniu — w duecie miłości, wiedzy i zrozumienia, Twoje, Polsko, zadanie w ich wychowaniu! Siej więc poznanie, podlewaj miłością, niech wiedza splata się ze zrozumieniem; bo w nich — jak w ziarnie ukrytym — dojrzewa w ciszy twoje jutra istnienie. A ty, Polsko — ziemio pamięci i snu — nie w słowie trwaj, lecz w czynu euforii: to w ich wzrastaniu zapiszesz siebie, — albo rozpłyniesz się w cieniu historii. Leszek Piotr Laskowski.