Seans Trwa

[Kuba Maryszczak]

Ach, smutny ten aktor na scenie

Co swą rolę musi wciąż grać

Zobaczcie jego cierpienie;

Ach, biedny nie może wstać 

 

Spektakl długi jak lina –

Wiążąca aktora świat

Na pętli jest jego szyja,

W sercu - miłości kwiat

 

Związany z tym światem, jakby w jaskini

Marionetkarz wskazuje gdzie iść.

Czy to dla biustu jej w bikini,

Czy owocu ignorancji kiść?

 

Zagubiony w sobie aktor –

Gra rolę której sam nie zna już.

 

Ach, smutny ten aktor na scenie

Co swą rolę musi wciąż grać 

Zobaczcie jego cierpienie;

Ach, biedny nie może wstać.

[Poet Ka]

@Kuba Maryszczak polecam lekturę wiersza @Waldemar_Talar_Talar - "wyjście głupie i złe"- w wierszu pojawia się odrobina nadziei:)

[Kuba Maryszczak]

@Poet Ka Czasem łatwiej powiedzieć niż zrobić;)

O ile uderzenie pięścią w stół i wzięcie sprawy w swoje ręce wydaje się być najlepszą możliwą opcją, prawdziwym bólem egzystencji jest świadomość tego, lecz niemożność przełamania własnej roli, kiedy Seans dalej Trwa…

Edytowane Piątek o 19:48 przez Kuba Maryszczak (wyświetl historię edycji)

[APM]

@Kuba Maryszczak Jedni są aktoramai i grają (czasem/wiecznie) nie swoje role, inni są tylko obserwatorami (czasami/wiecznie), nie wiem co lepsze. Czasem obserwator jest aktorem, tylko o tym nie wie. A tutaj jest moim zdaniem o o aktorze, co jest obserwatorem i nie może się zdecydować, żyć, czy obserwować dalej.

[wiedźma]

@Kuba Maryszczak ma swoje przesłanie. Ja lubię smutne wiersze za prawdę bez lukrowania. Czasem i taka jest potrzebna. Trzeba wtedy brać ich ciężar" na klatę ".Sama też takie piszę.

Pozdrawiam majowo.

[Kuba Maryszczak]

@APM Bardzo trafna obserwacja. W końcu każdemu zdarza się obserwować innych, tak jakby samemu nie grało się na własnej scenie. Myślę, że może Ci się spodobać wiersz, który udostępniłem z myślą o właśnie tej obserwacji: