Jom je

[Annna2]

 

 

Jom je tropsie i gwolt tylo spraw,
a ziosna tańcuje po jeny dyli.
Deszcz do cna plucha zlotruje
zietrz łoblece nieba pociyrze.

A Pan Bóg doł żywot, diobeł zomnioł,
am grzychna i cołkam śwanta.

Jom je sztrófa am nie ziam dzie koniec.
Dźwyrzami do nieba
psiekło- jek bandzie trza.
Kosejdra potam łustinuje księżicem
a słónko zakście nowam życiem
Jom je.

 

 

 

Jestem smutkiem w natłoku spraw jutrem,
wiosną co tańczy arię Tirsta.
Deszczem stłukę kałużom makijaże,
wiatrem co otuli nieba pacierze.

*"A że mnie Pan Bóg stworzył a diabeł opętał",
jestem grzeszna i całkiem święta.
Jestem słów niedokończonym wierszem
Schodami do nieba,
piekłem jeśli trzeba.

Tangiem i nowiu księżycem,
słońcem i nowym życiem.
Ja jestem.

 

 

 

 

(Gwarą warmińską. I przekład.)

*J. Tuwim.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 10 godzin temu przez Annna2 (wyświetl historię edycji)

[aff]

 

 

Bardzo ładny wiersz 

A deszcz to tak normalnie deszcz, a nie dyszcz albo co inksze?

[Berenika97]

@Annna2

 

Ten wiersz jest pełen sprzeczności  i właśnie dlatego jest taki żywy, rytmiczny.

Święta i grzeszna, niebo i piekło, deszcz i słońce. A mimo to nie ma w tym chaosu, jest jakaś głęboka zgoda na siebie. „Ja jestem" na końcu brzmi jak manifest. Piękny! 

 

Przypomniałaś jak fantastycznie brzmi warmińska gwara - próbowałam głośno przeczytać bez pomyłek - trudna sprawa. :))) 

 

[Annna2]

@Berenika97 dziękuję

 

 

@Poet Ka, @violetta dziękuję