Gdy mgła opada

[A.Between]

Gdy wiatry jeszcze w lesie śpią,
a księżyc ziewa w chłodną noc,
gdy mgły jak ciche dłonie drżą —
wracam tam, gdzie pierwszy głos.

 

Gdzie ścieżki miękkie od poranka
niosły nas przez trawy szum,
a twoja dłoń — niepewna, wiotka —
uczyła serce prostych słów.

 

Pachniało sianem, mlekiem, ciszą,
i lipą, co kwitnęła w krąg,
a świat był tylko jedną chwilą,
co nie zna granic ani rąk.

 

Śmiałaś się lekko — jakby lato
na twoich ustach miało dom,
i każde „zaraz” było światem,
który nie pytał nigdy: „skąd?”.

 

Pod starym płotem, przy strumieniu,
gdzie cień w zieleni miękko spał,
uczyliśmy się — bez imienia —
jak bardzo można kogoś znać.

 

I choć dziś czas jak rzeka płynie,
rozmyte ślady, gasi ton —
tamta dziewczyna wciąż w dolinie
nosi mój pierwszy, cichy dom.

 

Bo pierwsza miłość nie przemija —
jak łąka trwa pod warstwą dni,
i nawet jeśli świat ją mija,
ona — w pamięci — wiecznie brzmi

[Gosława]

@A.Between znakomity 

[Leszczym]

@A.Between Tak, tak, jak wyżej. Super !!

[Sekrett]

Melodyjny! 

[Berenika97]

@A.Between

 

Piękny wiersz! 

 

Każda strofa to inny zmysł, inny detal - i razem budują świat kompletny, zamknięty w jednej chwili młodości. Koniec wiersza napisany z prawdziwą czułością.

[A.Between]

Wszystkim Wam bardzo dziękuję. :)

[Alicja_Wysocka]

@A.Between

 

Wspomnienie w ładnej ramce, a dla mnie ten szczegół.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.