Bunt przeciw przemijaniu.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Bunt przeciw przemijaniu"

 

Jakże to! — nie może być tak?!

To ja już nigdy nie będę młody?

Rozkwitu męskości nie będzie?

Do młodzieńczej nie wrócę urody?

 

Nie wzniosę już dumnie ramion

z uśmiechem pełnym uroku?

Z błyskiem oczu jak brokaty

nie będę czarował w mroku?

 

Gdzie tamte noce bez końca,

od zmierzchu aż po świt pijany?

Gdzie moc, co zdawała się wieczna?

Dziś — tylko już cień wspominany.

 

Nie! — nie godzę się na takie życie,

na kroki powolne, przygasłe,

na kapcie, ciszę i starość,

wkradające mi się w kąty ciasne.

 

Dopiero teraz świat pojmuję,

dopiero dzisiaj uczę się trwania,

a czas — niepytany — ucieka,

przemieniając mnie w cień przemijania.

 

Czy istnieje gdzieś ścieżka ukryta,

co zawróci nurt biegu czasu?

Przywróci ogień młodości

i wyrwie mnie z tego impasu?!

 

Ciało wciąż rzuca wyzwanie,

lustro bezlitośnie mnie zdradza,

a w sercu wciąż płonie pragnienie,

choć rozum już figle odradza.

 

Kiedyś wszelkie łamałem zakazy,

pędziłem przez świat jak szalony,

dzisiaj kości bardziej mnie łamią —

i to niemal z każdej już strony.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - wszystko minęło trzeba się z tym pogodzić  - ja też tak mam 

           z tymi kościami - tu załupie tam zaboli - norma w naszym wieku - 

           ale są wspomnienia które cieszą i to jest fajne - a wiersz bardzo

           na tak - 

                                                                                                              Pzdr.

 

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

„Kiedyś wszelkie łamałem zakazy... dziś kości bardziej mnie łamią" to świetna puenta.

Wiersz jako bunt przeciw przemijaniu opisany z dystansem do siebie. Super!