Między snem a łąką

[Julita.]

Kwiaty kolorowe — jak fale na morzu,

płyną z wiatrem cicho, w zielonym przestworzu.

Ptaki nad nimi unoszą się lekko,

jakby świat oddychał spokojną piosenką.

 

Zwierzęta biegną — jak wiatr, co nie znika,

drzewa się chwieją w rytm cichego świtu.

A ona po łąkach — jak nuta, jak śmiech,

skacze beztrosko przez świat pełen drzew.

 

A ja — wśród poduszek, w różanym śnie trwam,

gdzie płatki opadają bez słów… tylko tam.

Bo cisza zbyt ciężka, gdy serce coś wie,

a słowa jak kwiaty — więdną we mgle.

[Mitylene]

@Julita. ten wiersz niesie w sobie taki " ciężki" ładunek emocjonalny. Z jednej strony pokazuje obraz cudnej łąki gdzie upersonifikowane kwiaty " płyną z wiatrem", z drugiej zaś przedstawia sytuację, w której podmiot liryczny zmaga się z ciszą i wiedzą...Ciekawa metafora więdnących słów, w odniesieniu do więdnących kwiatów...Piękny, choć nasączony nostalgią wiersz!

[Alicja_Wysocka]

@Julita. Zatrzymała mnie puenta Twojego wiersza.

 Zrozumiałam, że słowa, które mówiły co innego niż serce i teraz więdną, giną - a były jak kwiaty. 

Nie są w stanie powiedzieć tego, co serce już rozumie.

I wtedy:

sen przestaje wystarczać, jest ucieczką w wyobraźnię ale nie da się już tylko śnić.

cisza zaczyna uwierać

pojawia się napięcie: powiedzieć czy dalej milczeć?

Julito, jest w Twoim wierszu coś bardzo prawdziwego, zwłaszcza biorąc pod uwagę Twój młody wiek.