Pożegnanie

[Na liniach czasu]

Biel piór leci mi z oczu
W amoku trzepotu rzęs
Co nie wznoszą się do lotu

Spętane łabędzią szyją
Zgiętą w znak zapytania
Wierności naszej pościeli

Pachnącej obcym jeziorem
Splecionym z innymi skrzydłami
W szuwarach przemilczeń

Nie ma mnie już
Na brzegu twego zawołania

Oskubałam się z ostatnich łez
Ukazujących naszą przyszłość
Przykryłam taflą pożegnania

 

 

 

 

(Wiersz zajął 3 miejsce w ogólnopolskim konkursie poetyckim :D)

[Rinimod Ikcyżuk]

@Na liniach czasu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wizja łabędziej szyi pokracznie wygiętej w znak zapytania działa na wyobraźnię. Kiedy coś naturalnego i pełnego gracji nagle zostaje siłą wynaturzone w formę człowieczego zagubienia.

Trzepot tych rozpadających się skrzydło-oczu kojarzy mi się z fragmentem wiersza Bogdana Loebla - Zaciśnięta Pięść Róży:

 

Im szersze skrzydła przypina nam miłość

Z tym większej wysokości spadamy

 

Bardzo ładny wiersz. Pozdrawiam :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Na liniach czasu]

@Rinimod Ikcyżuk Dziękuję ;)

[Berenika97]

@Na liniach czasu

 

W wierszu jest konsekwentny świat obrazów - łabędź, jezioro, szuwary, tafla - i wszystko to służy jednemu - opisaniu końca miłości. Znak zapytania wpisany w szyję ptaka to bardzo oryginalna i piękna metafora.

[szyba płacz]

@Na liniach czasu podejrzewam że nagroda dla wiersza była całkowicie zasłużona, bo zdecydowanie coś w nim działa na czytelnika... z luźnych obserwacji: spętanie wygięta łabędzią szyją kojarzy mi się jedynie ze słynną oscarową sukienką Bjork :)