Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wbrew życiu

lena2_
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

lena2_

lena2_

Opublikowano
Opublikowano

Nie uczymy się od ptaków radości,
choć w szczebiocie, tyle szczerej zachęty.
My - gatunek naczelno- rozumny,
każdą wiosnę, próbujemy rozpędzić.

Proste słowa zastąpiło liczenie,
nad uśmiechem, prześcigają się racje.
Kiedy dusza zatrzaśnięta przed drugim,
znów samotność, pozyskuje wyznawców.

6
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
Opublikowano

@lena2_ dziś rano zapatrzyłam sie na skowronki i tak sobie wlasnie pomyślałam, że one są zawsze takie radosne i takie piękne w tej prostocie i cudownym śpiewie. I my  powinniśmy brać z nich przykład. A Ty własnie o tym napisałaś! I to jak zawsze bardzo pięknie i mądrze. Twoje spostrzeżenia  są wspaniałe a to ze potrafisz ubrać je tak pieknie w poezje - to niesamowite. 

Wierszyk zabieram do serca.

Serdeczności!

Charismafilos

Charismafilos

Opublikowano
Opublikowano

@lena2_ciekawy temat :) niemniej w mojej ocenie i doświadczeniu - nic nie jest dane raz na zawsze. Uważność i pragnienie zmiany, bądź zachowania tego co dobre - to decyzja każdej chwili, wymaga wysiłku to fakt :) ale niewiele rzeczy przychodzących łatwo (poza łaską) - ma jakąś większą wartość. Niestety rozwój wiążę się... z wysiłkiem (bólem istnienia) :)

 

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

z taką tezą się w ogóle nie zgadzam

nie u wszystkich kalkulator jest w sercach

pogubieni zamotani powtarzam

przez durnoty co serwują nam media

 

drżący stale o codzienność i przyszłość

już zdążyli swoje myśli wyłączyć

ale wierzę że nawróci Najwyższy

miłosierdzie zrozumienie połączy

 

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...