Gdzie rdzewieją miecze: 65. Tunel

[Łukasz Jurczyk]

65. Tunel

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Tunel wąski,
pełzniemy w głąb
brzucha ziemi.

 

2.

 

Nie widać końca,
tylko plecy tego,
który też się boi.

 

3.

 

Ktoś modli się szeptem.

Jakby bał się, że bogowie

usłyszą.

 

4.

 

Wychodzimy z jamy
jak duchy
głodne powietrza.

 

5.

 

Nagły cios —
i wszystko,
co ludzkie, pękło.

 

6.

 

Ciała splątane —
żelazo kąsa,

nie pytając o imię.

 

7.

 

Pierwszy miał brodę
i pierścień – ugryzł mi dłoń,
urwałem mu nos.

 

8.

 

Drugi był chłopcem
strzelił raz, potem płakał –
umarł na kolanach.

 

9.

 

Nad nami słońce —
sędzia,
którego nic nie obchodzi.

 

10.

 

Drzwi pękły z trzaskiem  –
za nimi stare kobiety
i dziecko z fletem.

 

11.

 

Nóż szukał drogi,

ja tylko

mu ufałem.

 

12.

 

Ogień miał kolor
naszych płaszczów – tak paliliśmy
dom po domu.

 

13.

 

Przez popiół szedłem,
jakby to była dolina
w moich górach.

 

14.

 

Ktoś krzyknął „dosyć!”.
Za późno.
To słowo przyszło za późno.

 

15.

 

Ciała na dziedzińcu.
Jedno z twarzą
jak moja.

 

16.

 

Przeżyłem —
ale tam, pod ziemią,
zostałem.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Żołnierze Aleksandra weszli do miasta przez tunel pod murami, ale tunel pełni też rolę dehumanizacyjną - przestali być ludźmi, stali się "duchami" lub zwierzętami.

 

Człowiek "wyłącza" sumienie, by przetrwać. Niesamowity jest wers - "Nóż szukał drogi, ja tylko mu ufałem"- to zdejmowanie z siebie odpowiedzialność, narrator stał się tylko przedłużeniem narzędzia mordu.

 

Zderzenie brutalnej walki wręcz z bezbronnością (dziecko z fletem) podkreśla upadek moralny zdobywców.

 

Wzmianka o "dolinie w moich górach" pokazuje tragiczny paradoks - narrator próbuje oswoić makabrę (popiół spalonych domów), nakładając na nią obraz ojczyzny. To próba ucieczki umysłu od rzeczywistości.

 

Natura pozostaje piękna i niewzruszona, podczas gdy ludzie dokonują rzezi. Brak boskiej interwencji potęguje poczucie osamotnienia w zbrodni.

 

Narrator mentalnie utknął w mroku. To sugestywny opis zespołu PTSD – człowiek, który dopuścił się takich czynów, nigdy nie opuszcza "tunelu".

 

Świetny, sugestywny tekst! 

 

 

Kobieta krzyczy

w obcym języku.

Śmierć wszędzie brzmi tak samo.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Obca melodia.

Lecz nuta ta sama –

pęknięte serce.  

 

Pozdrawiam

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk

 

"Ciała na dziedzińcu.
Jedno z twarzą
jak moja."

- wymowne (pacyfistyczne)

to nie jest piękna wojenka

to tępy ból...tępy bo gdyby go nie tłumić...byłby nieskończony

 

jasne...że nawiązujesz do tradycji starożytnej, ale utwór ma wymowę pacyfistyczną...

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... całośc b. ciekawa, ale to, jw.. ehhh... "jak moja"..

Pozdrawiam tu, wśród żywych.

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Masz rację.

 

Osią utworu jest wpływ wojny na jednostki. A że jest destrukcyjny, to i wymowa pacyfistyczna.

 

Prawda bez chwały.

Ból, który nie uczy,

tylko powoli zjada.

 

 

Pozdrawiam

@Nata_Kruk

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przekażę podmiotowi lirycznemu :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Wiersz jest wstrząsającym zapisem tego, jak wojna "rozrywa" ludzką psychikę. To opowieść o klęsce człowieka jako istoty etycznej.  Bardzo przejmujący! Ale przecież piszesz o podbojach - więc raczej każdy fragment taki będzie. Świetny, refleksyjny - jak każdy fragment.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Myślę, że nawet w epoce, gdzie normy etyczne były diametralnie inne, krzywda czyniona innym zostawiała ślad w psyche.

 

W popiele szukasz?

Ogień nie pyta drewna,
czy chciało płonąć.

 

Pozdrawiam