zbieranie światła

[Migrena]

 

 

 

miłość nie przyszła
była tu zawsze
ukryta między twoim "nic”
a moim "jeszcze”

w twoim śmiechu
rozsypane światło
i do dziś zbieram je z powiek
jak pyłek z lustra

twój głos
to nie dźwięk
to dom w którym
serce zapomina o lęku

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Zaskoczyłeś mnie! :)))) Cudnie zaskoczyłeś !  

 

Wiersz ma w sobie niezwykłą, niemal eteryczną delikatność. To zawieszenie miłości w przestrzeni niedopowiedzenia - między czyimś wycofaniem („nic”) a czyimś wyczekiwaniem („jeszcze”) - oddaje cały ciężar relacji bez używania wielkich słów. To bardzo piękne!

Metafora zbierania światła z powiek „jak pyłku z lustra” jest absolutnie magnetyczna. Jest tu czułość.

 

Głos jako „dom”, to piękna puenta. To przejście od zachwytu nad czyimś uśmiechem do poczucia absolutnego bezpieczeństwa, w którym „serce zapomina o lęku”, domyka wiersz w sposób bardzo kojący i intymny.

 

Śliczne! Jestem pod wrażeniem! I mam wielki apetyt na więcej tak wysmakowanej liryki.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena piękne 

[violetta]

Ładny wiersz, pierwszy raz krótszy, lepiej się czyta:)

[Nata_Kruk]

@Migrena... :) co ja tu mogłabym naskrobać... PIĘKNIE.! po prostu.

Bardzo dobry początek.. i to zakończenie... :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... musi być w Tobie sporo.. romantyzmu.

Pozdrawiam.

[mali]

Piękny wiersz, lekki jak... fotony (światło).

Tym dla mnie jest - światłem. Nie uderza we mnie, a raczej rozpływa sie i otula moje wewnętrzne struny miłości.