Gdzie rdzewieją miecze: 64. To, co nas wypełnia

[Łukasz Jurczyk]

64. To, co nas wypełnia

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Machiny toną.

Piasek udaje,
że jest morzem.

 

2.

 

Pył zatyka gardła.
Śmiech bez ust —
najbardziej ludzki.

 

3.

 

Mówili: celuj.
Nie powiedzieli w co —
wybrałem człowieka.

 

4.

 

Nie ustępowali.
Nie mieli dokąd —
to pomaga.

 

5.

 

Szczerzę się do nich —
niech wiedzą, że śmierć ma
moją twarz.

 

6.

 

Nienawiść pomaga.
Nie dlatego, że ma sens —
dlatego, że wypełnia.

 

7.

 

Pod Gazą karmiliśmy ją
jak psa —
wracała zawsze.

 

8.

 

Spaliliśmy wrota.
Za nimi też
piach.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment dotyczy psychologii wojny. Świetny jest początek - gdzie piasek udaje morze. A po zwycięstwie, okazuje się, że za zdobytymi murami nie ma niczego wartościowego - też tylko piach.

Rzeczywistość oblężenia jest absurdem, wypaczoną logiką.

 

„Pył zatyka gardła. Śmiech bez ust - najbardziej ludzki." - rozumiem, że śmiech pozbawiony ciała staje się paradoksalnie bardziej ludzki niż wszystko inne.

 

Natomiast w trzeciej strofie - narrator ukazuje swoje okrucieństwo - staje się świadomie uosobieniem śmierci. Nienawiść nie musi mieć sensu - ona „wypełnia” pustkę emocjonalną. Nienawiść i zło można oswoić jak psa.

 

To bardzo poruszający tekst - obraz wojny, gdzie jedynym zwycięstwem jest to, że „nienawiść pomaga” przetrwać kolejny dzień w pyle.

To bardzo mroczny i sugestyny obraz dehumanizacji wojen, podany z poetycką wrażliwością. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)

 

Bestia na łańcuchu.

Pod Gazą daliśmy jej pić,

teraz nie chce zasnąć.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Nie liczę dni.

Liczę głazy,

które pożarła machina.

 

Nienawiść

nie potrzebuje powodu.

Potrzebuje tylko celu.