Jonasz

[Proszalny]

 

Wieczorem ślepną oczy domów

i mały tranzystor na nocnej szafce

staje się świętym centrum wszechświata,

nadaje ewangelię reklam, katastrofę i ciszę,

kiedy leżę jak Jonasz w brzuchu wieloryba.

 

Ciemność podchodzi coraz bliżej,

pełznie listwą przypodłogową,

wchodzi przez szpary pod drzwiami,

przykleja do szyb:

świetliki w popiele nieba,

światła samochodu,

lśnienie meteoru z miasta do miasta,

niewidzialna dłoń przemyka po ścianach.

 

Wyłączam radio.

Biały szum zostaje chwilę,

jak mleczna droga dla duchów reklam.

 

Postacie, które wymyśliłem za dnia

szewc z ognia, kobieta z betonu, 

chłopiec z cieniem w kieszeni

układają się w moim oddechu,

odnajdują spokój, milkną,

znika niebo.

 

Zasypiam i jestem po drugiej stronie

gdzie jest taki sam dom jak mój,

taki sam ja,

ta sama lampka nocna,

ta sama samotność w brzuchu wieloryba,

który połknął Jonasza, bo Jonasz chciał uciec.

 

Uciekam każdego dnia.

W tramwaju, w sklepie, w wiadomościach o wojnie,

w przeglądaniu internetu,

w modlitwie, w kawie, w patrzeniu na ludzi bez imion.

 

Uciekam

ale jeszcze nie wiem, przed czym.

Jeszcze nie spotkałem mojego przeznaczenia.

Może ono też ucieka.

Może śpi po drugiej stronie radia.

 

 

[Poet Ka]

@Proszalny -

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 zapaliłam lampkę, odnajduję się w Twoi widzeniu poetyckim... to nie brzuch ryby i nie beton. To ludzkie doświadczenie bezradności, starości, choroby, samotności. Że inni nie czują podobnie, to złudzenie. Po prostu każdy odbiera świat za pomocą własnych narzędzi percepcyjnych

i stąd odczucie samotności. To tylko moja interpretacja. Twoja może być inna. Ale to niuanse.

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Dziękuję za światło lampki, która rozświetliła mrok. To Twoja grafika? Bardzo mi się podoba. Kolory idealnie oddają wnętrze zasypiającego Jonasza.

Masz rację, że wszyscy tak samo jesteśmy bezradni i jeśli przyjrzeć się bliżej – samotni. Myślę, że Jonasz przede wszystkim ucieka przed sobą. Nie tylko przed cierpiącym, lecz także przed byciem szczęśliwym. Jeszcze nie wie o tym, że robi tak, bo nikt go nie nauczył radości. Jest biedną, pokaleczoną istotą, która potrafi tylko się chować. Ucieka przed światłem, zbyt długo był w ciemności. To nie wynika z tekstu, jest przypisem autora – niuansem.

 

[Poet Ka]

@Proszalny Księga Jonasza jest jedną z krótszych i zabawniejszych.  Te uniki mają w sobie coś komicznego. Pomijam motyw ryby.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Bardzo interesujący jest przypis autora :)  Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :))) 

 

Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten  biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam.

Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my.  Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst! 

[Poet Ka]

@Proszalny te uniki mają bardzo współczesny charakter, bo dzisiaj, nawet w polityce obserwuje się zjawisko przypierania rozmówcy do muru, że musi się zdeklarować lub jednoznacznie wyrzec jakiejś postawy, żeby nie został obłożony anatemą. Jonasz bał się prorokować w mieście grzechu.

[Proszalny]

@Berenika97

 

Warto spróbować opisać to, czego nie potrafimy nazwać. Pisanie ma tę cenną zaletę, że fragmenty tekstu pochodzą z mroków podświadomości. Nie zdajemy sobie sprawy, że często słowa dyktuje nam ten drugi - za dnia ukryty. Gombrowicz mówił, że pisząc należy wejść w sferę snu. To bardzo cenna porada. 

Dopiero pisząc komentarz dla Poetki, zobaczyłem postać Jonasza wyraźniej.

Ucieczka ma metę, ja nią jestem. To skomplikowane tak żyć z rozdwojeniem jaźni. Wciąż liczę, że kiedyś się odnajdę. Sytuacja nieco przypomina postać Blaszanego Drwala. Wciąż poszukiwał tego, co już posiadał.

 

@Poet Ka

 

Jonasz czuł strach przed Bożym miłosierdziem - o tym próbowałem powiedzieć w poprzednim komentarzu.

[Poet Ka]

@Proszalny o Jonaszu to moja dygresja, ja również w drugim wpisie  nie odniosłam się do samego wiersza.

Edytowane 35 minut temu przez Poet Ka
literówka (wyświetl historię edycji)

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Dygresje - to z nich jesteśmy stworzeni.

[Poet Ka]

@Proszalny ale również przed ludźmi z Niniwy, bo byli tak groźni, jak ci z Sodomy. Bardziej bał się prorokowania, niż odmówienia Jahwe.

@Proszalny komizm w tym,że myślał, że przed Jahwe można uciec

dla ateisty- że przed sobą można uciec

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Rozumiem i tłumaczę sobie tak: bardziej bał się swoich lęków, niż ich porzucenia i oddaniu się światłości. Lęki to często najbliżsi przyjaciele.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Zaintrygowało  mnie Twoje nawiązanie do Blaszanego Drwala. W oniryzmie często szukamy "serca" lub "domu", nie zauważając, że sam proces pisania jest dowodem na to, że już je mamy. Może to "rozdwojenie jaźni", o którym wspominasz, nie jest błędem systemu, ale jedynym sposobem, by Jonasz mógł w końcu spotkać samego siebie w brzuchu wieloryba? Pisanie to rzeczywiście bezpieczna meta dla tej ucieczki.

[Proszalny]

@Berenika97

 

Pisanie i spacerowanie po lesie. Mój Mistrz właśnie kończy pracę i wyruszamy w stronę zieleni i nadziei, że nie wszystko jest ciemnością. Blaszany drwal podąża za Dorotką :) Wszędzie jest słońce.