Jonasz

[Proszalny]

 

Wieczorem ślepną oczy domów

i mały tranzystor na nocnej szafce

staje się świętym centrum wszechświata,

nadaje ewangelię reklam, katastrofę i ciszę,

kiedy leżę jak Jonasz w brzuchu wieloryba.

 

Ciemność podchodzi coraz bliżej,

pełznie listwą przypodłogową,

wchodzi przez szpary pod drzwiami,

przykleja do szyb:

świetliki w popiele nieba,

światła samochodu,

lśnienie meteoru z miasta do miasta,

niewidzialna dłoń przemyka po ścianach.

 

Wyłączam radio.

Biały szum zostaje chwilę,

jak mleczna droga dla duchów reklam.

 

Postacie, które wymyśliłem za dnia

szewc z ognia, kobieta z betonu, 

chłopiec z cieniem w kieszeni

układają się w moim oddechu,

odnajdują spokój, milkną,

znika niebo.

 

Zasypiam i jestem po drugiej stronie

gdzie jest taki sam dom jak mój,

taki sam ja,

ta sama lampka nocna,

ta sama samotność w brzuchu wieloryba,

który połknął Jonasza, bo Jonasz chciał uciec.

 

Uciekam każdego dnia.

W tramwaju, w sklepie, w wiadomościach o wojnie,

w przeglądaniu internetu,

w modlitwie, w kawie, w patrzeniu na ludzi bez imion.

 

Uciekam

ale jeszcze nie wiem, przed czym.

Jeszcze nie spotkałem mojego przeznaczenia.

Może ono też ucieka.

Może śpi po drugiej stronie radia.

 

 

[Poet Ka]

@Proszalny -

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 zapaliłam lampkę, odnajduję się w Twoi widzeniu poetyckim... to nie brzuch ryby i nie beton. To ludzkie doświadczenie bezradności, starości, choroby, samotności. Że inni nie czują podobnie, to złudzenie. Po prostu każdy odbiera świat za pomocą własnych narzędzi percepcyjnych

i stąd odczucie samotności. To tylko moja interpretacja. Twoja może być inna. Ale to niuanse.

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Dziękuję za światło lampki, która rozświetliła mrok. To Twoja grafika? Bardzo mi się podoba. Kolory idealnie oddają wnętrze zasypiającego Jonasza.

Masz rację, że wszyscy tak samo jesteśmy bezradni i jeśli przyjrzeć się bliżej – samotni. Myślę, że Jonasz przede wszystkim ucieka przed sobą. Nie tylko przed cierpiącym, lecz także przed byciem szczęśliwym. Jeszcze nie wie o tym, że robi tak, bo nikt go nie nauczył radości. Jest biedną, pokaleczoną istotą, która potrafi tylko się chować. Ucieka przed światłem, zbyt długo był w ciemności. To nie wynika z tekstu, jest przypisem autora – niuansem.

 

[Poet Ka]

@Proszalny Księga Jonasza jest jedną z krótszych i zabawniejszych.  Te uniki mają w sobie coś komicznego. Pomijam motyw ryby.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Bardzo interesujący jest przypis autora :)  Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :))) 

 

Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten  biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam.

Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my.  Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst! 

[Poet Ka]

@Proszalny te uniki mają bardzo współczesny charakter, bo dzisiaj, nawet w polityce obserwuje się zjawisko przypierania rozmówcy do muru, że musi się zdeklarować lub jednoznacznie wyrzec jakiejś postawy, żeby nie został obłożony anatemą. Jonasz bał się prorokować w mieście grzechu.

[Proszalny]

@Berenika97

 

Warto spróbować opisać to, czego nie potrafimy nazwać. Pisanie ma tę cenną zaletę, że fragmenty tekstu pochodzą z mroków podświadomości. Nie zdajemy sobie sprawy, że często słowa dyktuje nam ten drugi - za dnia ukryty. Gombrowicz mówił, że pisząc należy wejść w sferę snu. To bardzo cenna porada. 

Dopiero pisząc komentarz dla Poetki, zobaczyłem postać Jonasza wyraźniej.

Ucieczka ma metę, ja nią jestem. To skomplikowane tak żyć z rozdwojeniem jaźni. Wciąż liczę, że kiedyś się odnajdę. Sytuacja nieco przypomina postać Blaszanego Drwala. Wciąż poszukiwał tego, co już posiadał.

 

@Poet Ka

 

Jonasz czuł strach przed Bożym miłosierdziem - o tym próbowałem powiedzieć w poprzednim komentarzu.

[Poet Ka]

@Proszalny o Jonaszu to moja dygresja, ja również w drugim wpisie  nie odniosłam się do samego wiersza.

Edytowane 10 Kwietnia przez Poet Ka
literówka (wyświetl historię edycji)

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Dygresje - to z nich jesteśmy stworzeni.

[Poet Ka]

@Proszalny ale również przed ludźmi z Niniwy, bo byli tak groźni, jak ci z Sodomy. Bardziej bał się prorokowania, niż odmówienia Jahwe.

@Proszalny komizm w tym,że myślał, że przed Jahwe można uciec

dla ateisty- że przed sobą można uciec

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Rozumiem i tłumaczę sobie tak: bardziej bał się swoich lęków, niż ich porzucenia i oddaniu się światłości. Lęki to często najbliżsi przyjaciele.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Zaintrygowało  mnie Twoje nawiązanie do Blaszanego Drwala. W oniryzmie często szukamy "serca" lub "domu", nie zauważając, że sam proces pisania jest dowodem na to, że już je mamy. Może to "rozdwojenie jaźni", o którym wspominasz, nie jest błędem systemu, ale jedynym sposobem, by Jonasz mógł w końcu spotkać samego siebie w brzuchu wieloryba? Pisanie to rzeczywiście bezpieczna meta dla tej ucieczki.

[Proszalny]

@Berenika97

 

Pisanie i spacerowanie po lesie. Mój Mistrz właśnie kończy pracę i wyruszamy w stronę zieleni i nadziei, że nie wszystko jest ciemnością. Blaszany drwal podąża za Dorotką :) Wszędzie jest słońce.

[MIROSŁAW C.]

@Proszalny

Z taką refleksją po lekturze;

Ziemia , nikt tu nie jest u siebie ...

 

Pozdrawiam. 

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny Gdy brzuch wieloryba przestaje być więzieniem, a staje się schronieniem przed światem...

 

Tworzysz ich za dnia.

By nocą usnęli w tobie.

Oddech pełen zjaw.

 

Pozdrawiam

[Mitylene]

@Proszalny świetna personifikacja ciemności. Urzekła mnie plastyczność obrazu. To pełzanie widać tak wyraźnie, że zagęszcza się we wszystkich wersach. Ciekawe spojrzenie na samotność. Przywołany motyw Jonasza, jeszcze bardziej podkreśla ten temat. W "brzuchu wieloryba" chyba nikt nie poczuje się  komfortowo... Wiersz bardzo ciekawy! Pozdr:)

[Proszalny]

@MIROSŁAW C.

 

Niektórzy nie mogą nigdzie znaleźć miejsca. Są wędrowcami.

 

@Łukasz Jurczyk

 

Tak Łukaszu - schronieniem. To nie ucieczka, lecz powrót do domu, którego nie ma na mapach.

 

@Mitylene

 

W brzuchu wieloryba jest bardzo miła. Może nie ma kablówki, ale da się wytrzymać.