Śmierć rycerza

[Stukacz]

Kolejny utwór z serii "Echo":

 

 

Zgasły płomienie świec

Pod wieżą śmierć

 

Głębsza niż morze duszy męka

Gdzie ideału myśl nie sięga

 

W mgłę zagląda nieskończoność

Ginie w głębi, gdzie się mieści

Ukrytego snu złożoność

Co rycerza śmiercią pieści

 

Łez potoki, gorzkich łez strumienie

I snu ze snem spienienie

 

Ostatni blask, tchnienie ostatnie

Pod sztandarem – bohater-ofiara

Deszcz z lewa, prawa ciężko zatnie

W sen niepotrzebny błędna wiara

 

Zabrakło serca, zasłonięte oczy

W których upiora cień się toczy

Tak mało – jednego kroku

Legł rycerz – o zmroku

 

W wieczystą samotność krok

W tłum umarłych nagły skok

 

Łzy płyną gorzkie, łez potoki

Jak okiem sięgnąć nie widać

Gdzie kończy się ich bieg szeroki

Serce jedno – tylko to mógł dać

 

Zabrała śmierć rycerza

Zamarła w bezruchu wieża

[Berenika97]

@Stukacz

 

Najbardziej podoba mi się fraza "Tak mało - jednego kroku" - jakby między życiem a śmiercią była tylko ta jedna chwila wahania. I rycerz ją przekroczył.

"Zamarła w bezruchu wieża" - piękne zamknięcie.

Wiersz trudny, ale napisany z prawdziwym wyczuciem klimatu i formy.