Najdziwniejszy Mój.

[onasama]

Jezioro rozlało się snami zwierząt,

które już wczoraj wybrały jedyną słuszną drogę.

 

Obok metalowej pokrywy namiotu

rozległo się bzyczenie materii nietrwałej,

a przy ognisku porzucone Echo i Licho

grzeją kciuki, dzieląc równo resztki dnia.

 

Obserwuję góry na niebie, chyba znowu zanosi się na dystopię.

Mechanicznie sznuruję klapki - czas wrócić na skraj raju.

 

Autostopem do łazienki -

- moje słowa lezą tam za mną,

 

boją się

 

Bezsensu.

 

„Dzień dobry” - radio przypomniało mi, że to tylko wiersz.

 

 

 

[Alicja_Wysocka]

@onasama

To jest wiersz jak sen, który wie, że jest snem.

Nie opowiada historii — raczej rozsypuje obrazy, które nie chcą się do końca połączyć:
jezioro ze snów, echo przy ognisku, autostop do łazienki…
to wszystko jest trochę absurdalne, trochę celowo „rozjechane”.

 

Cały wiersz krąży właśnie wokół tego 
czy słowa jeszcze coś znaczą, czy już tylko udają, że znaczą.

A końcówka:

„radio przypomniało mi, że to tylko wiersz”

to takie przewrotne odczarowanie - jakby ktoś nagle zgasił światło i powiedział:
spokojnie, to tylko gra.

[onasama]

@Alicja_Wysocka dziękuję najmocniej! 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - 

a przy ognisku porzucone Echo i Licho

grzeją kciuki, dzieląc równo resztki dnia. - pięknie to brzmi - udany wiersz - 

                                                                                                               Pzdr.

[onasama]

@Waldemar_Talar_Talar strasznie się cieszę i pozdrawiam również:)

[Berenika97]

@onasama

 

Wiersz balansuje na granicy snu i jawy, obrazy niepowiązane - jezioro, namiot, Echo i Licho przy ognisku - tworzą jednak spójną atmosferę zawieszenia między jakimiś stanami. Szczególnie trafia mi „dystopia na niebie" i to mechaniczne sznurowanie klapek, jakby ciało działało osobno od reszty.

Świetny jest koniec - „Słowa lezą tam za mną, boją się Bezsensu" - i to nagłe „Dzień dobry" od radia. Metapoetyckie zamknięcie.