Zabierz mnie, mój śnie, daleko…

[Amelia Kroitor]

Zabierz mnie, mój śnie, daleko,
Możesz na step zakurzony

             — przynajmniej w jakieś miejsce.
Ja tęsknotą, co zabita i poległa ,
zamykam beznadziejności łańcuch.

Może piosenką stworzę w przekróju,
może umysł nakarmię w głowie,
ale stają się tęsknotą ludzkie
co zapisze się w strofie.

Ale spokój! Każdy dzień jest ostatni,
on pośle od siebie lekki wiatr.
Jago słoneczny promień, wskazówka,
spleciona w naszym świecie.

Ona moje serce z zachwytem drapała,
dzienny sen zsyłała nam na ziemię…
i póki ten deszcz nie spadł cały,
ja powiedziałam: dalej zaśnijmy.

W głębinach poduszki mi miękko —
tam, gdzie kosmos w oczach jak odłamki,
gdzie chciałabym napić się mroku,
gdzie dwoistość mnie stała się troistością,
i gdzie deszcz, co przychodzi cichutko…

Kwiecień 2022