Horyzont - pożeracz dni.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Horyzont –

           pożeracz dni"

 

Horyzontu w czerwieni wieczoru, 

dnia żal,

tej zakrwawionej zorzy dniem w pomieraniu,

porankiem ruszą śpiewy, tańce – 

ruszy bal,

przy dnia ponownego krwawym 

powijaniu.

 

Wysnują się zza lasu słońca 

promienie,

przebudzą lękliwie żyjątka –

w niskiej mgle,

szum orkiestry liściowej 

lasu brzmieniem

rozpłynie się w życie, –

dźwięk natury w tle.

 

Budzi się, budzi! Rozwija! –

Rozkwita dzień,

niepowtarzalnej historii, 

jak pęk kwiatu,

jednodniowy bohater, 

pędzący jak cień,

od wschodu do zachodu, 

do końca świata.

 

Wieczoru starzeniem, 

czerwienią zachodu,

obieżyświat zmęczony, –

przejrzysty i rączy,

świtem poczęty, 

w wieczorne sunie chłody,

gdzie pożarty horyzontem, 

– krwawo skończy.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

 

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski napisał to człowiek lasu, obserwator świata natury, kolorysta.

[LessLove]

Taki jak ja, jak Proszalny. Ty też?

Posadziłem sporo drzewek, ale większość już tam rosła, zanim przyszedłem. Kuzyn - rolnik, co pewien czas wycina mi jakieś, bo głuszy inne, bo stare, bo krzywe, pozwalam, ale chciałbym zachować wszystkie. 

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

To wiersz, który czyta się jak oglądanie zachodu słońca - powoli, z narastającym poczuciem, że coś pięknego właśnie przemija.

Dzień jako życie w pigułce - narodziny, rozkwit, zmęczenie i kres. Nie tylko o słońcu tu mowa. Niepokojący ostatni wers. Świetny utwór!