Tkanka rozwarstwiona

[Mel666]

Rozkładam zdanie na części

milczeniem, które bywa suwerenem.

 

Między nami rośnie cierpliwie

coś co buduje struktury

jak skóra na powierzchni.

 

Tkanka rozwarstwia się.

Blizny biegną

z północy na południe,

ze wschodu na zachód.

 

Klatka piersiowa unosi się, opada.

Poczuj mnie -

elektryczny impuls w krwiobiegu.

 

Słyszę bicie serca

tam, gdzie nikt nie woła.

 

Wyczywam dłoń 

na cudzym oddechu.

Wdech.

 

Podskorne odliczanie

Wydech.

 

Powietrze cięższe niż powinno.

 

Liczę do trzech...

 

Nic się nie kończy.

Oddycham ciszej.

 

Może ktoś mnie usłyszy.

 

Od nowa....

[Simon Tracy]

@Mel666 Chciałbym widzieć na tym portalu więcej takiej poezji jak Twoja.

Brakuję tu takich poetów. 

[Mel666]

@Simon Tracy dziękuję bardzo. Naprawdę doceniam Twój komentarz. 

Jestem osobą ,która w większości przypadków nie pasuje i cieszę się że czasem ktoś rezonuje ze mną:)

 

[Simon Tracy]

@Mel666 Ja całe życie nikomu nie pasuję więc ciągnie mnie jedynie do mi podobnych. Doceniam autentyczność ponad wszystko inne.

[Mel666]

@Simon Tracy ma to sens. Bycie innym może być czymś fajnym, ale również przekleństwem. 

[Simon Tracy]

@Mel666 Mi jest fajnie w tym przekleństwie. Nauczyłem się z nim żyć.

[Mel666]

@Simon Tracy i to najważniejsze! Adaptacja to słowo klucz:)

[LessLove]

@Mel666 @Mel666 Boję się oddychać przy Twoich wierszach, żeby nie zabrać Ci oddechu.

Weź promyczek słońca i kroplę deszczu, nie łez - one stwarzają życie, ale tylko razem z Tobą

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Roślinka dla wzmocnienia oddechu, a pieska wyprowadzaj, trudno go będzie odgonić. 

 

[Berenika97]

@Mel666

 

Gęsta atmosfera. Czuć ten ciężar powietrza i elektryczne napięcie pod skórą. Bardzo sugestywne i duszne - w pozytywnym, poetyckim sensie.