Leń niewinny - winni inni.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Leń niewinny – winni inni".

 

Niedbale, leniwie spoglądasz na świat,

Zazdrość cię męczy, zgryzota nachodzi.

Lepiej w tym życiu radzi sobie brat,

Sąsiadowi też lepiej się powodzi.

 

Męczy cię to, boli – bo jakże to tak?

Bogatsi oni, z gniewu serce pęka.

Że im się należy, a tobie wciąż brak,

Gdy stoisz w południe z kubkiem kawy w rękach.

 

Po południu widzisz, jak z pracy przychodzą,

Codziennie ich powrót w szlafroku witasz.

Nie widzisz wcale, kiedy wychodzą,

Bo wyjścia ich rano zawsze przesypiasz.

 

Mieszkają obok, po dwóch stronach twoich,

Każdy z nich dom ma jak pałac królewski.

Szczęśliwi są oni w tych domach swoich

I w ich rodzinach jest spokój anielski.

 

A ty nie lubisz wstawać do pracy,

Więc masz chałupkę z gliny i słomy.

I bluźnisz na nich, że oni są „tacy”,

Czujesz się przy tym tak pokrzywdzony!

 

Więc cierpisz srodze, ty męczenniku,

Ofiaro budzików i cudzej ambicji!

Świat winien ci przecież górę rublików

Bez zbędnych starań i bez kondycji.

 

Puchną ci ręce od kawy trzymania,

Gdy sąsiad haruje jak wół opętany.

On ma majątek – a ty przekonania,

Że sukces to spisek, a tyś oszukany!

 

Zazdrość to ciężki, dziurawy worek,

Co barki gniecie, a duszy nie tuczy.

Kto woli spanie i szlafrok we wzorek,

Ten własne skargi za sobą włóczy.

 

Można przeklinać ustroje i rządy,

Glinianą chatkę i chwastów naręcza,

Lecz nie jest to spisek, a mądre sądy,

Bo pot na czole sukcesem odwdzięcza.

 

Leszek Piotr Laskowski.

 

 

[Marek.zak1]

Taka prawda, praca nie gwarantuje sukcesu, ale bez niej gwarancja, że nic nie wyjdzie.  Gdzieś tu jest mój wiersz o własnym leniu z puentą, że własnego lenia trzeba zabić, inaczej się odrodzi i będzie niszczyć cię dalej. Pozdrawiam.