Autobus

[ghostgirlpoem]

Autobus 

 

Stoję i czekam na autobus,

który zabrałby mnie w jakieś lepsze miejsce,

może gdzie by było słychać w tle dźwięki piosenek,

i byłyby we wszystkich kolorach gwiazdy na niebie,

bez ludzi martwiących się tylko o siebie,

ale znaczyłoby to, że byłabym sama,

tak samo z resztą  jak w tym świecie,

więc wrócę do domu,

bo chyba nie ma po co czekać na ten autobus,

skoro jedynym pasażerem byłabym tam ja.

 

 

Patrzę na mijające mnie twarze,

ale czemu żadne nie zerkają na mnie,

czy jakieś oczy by kiedyś zauważyły,

gdybym odjechała do odległego miasta

i na chmurach spała,

nie mieszając się w interesy,

miałabym w końcu swoje odległe sfery,

i nie martwiła się już o wasze kiepskie numery,

a ze słońcem obmawiałabym innych gwiazd afery.

 

 

Zostawiłabym na zniszczonej ziemi swoje troski,

i opowiadała innym planetą ciekawostki,

o tym jak ludzie wyciągali o mnie błędne wnioski,

a wieczorami bym wszystkich nawiedzała,

i wasze sny obserwowała,

z nadzieją, że w którymś z nich ujrzę siebie,

bo może jednak nie odeszłam całkiem w zapomnienie.

 

 

I widzę nadjeżdżający autobus,

pusty tak samo, jak ja w środku,

ale jeśli tam wejdę,

nie zmienię i tak siebie,

więc może zostanę tu jeszcze chwilę,

z myślą że ktoś zerknie,

i mnie do swojego auta weźmie,

a ja odjadę z czyimś ciepłem.

[Poet Ka]

@ghostgirlpoem masz lekkie pióro, a liryk tchnie szczerością.

[Berenika97]

@ghostgirlpoem

 

Rozumiem to czekanie - na autobus, który zabierze cię gdzie indziej, ale też na kogoś, kto po prostu zerknąłby.

"Pusty tak samo, jak ja w środku" - to boli, ale ta szczerość ma wagę. I świadczy, że nie jesteś "pusta".  I to wahanie na końcu - między ucieczką a nadzieją na czyjeś ciepło - jest bardzo ludzkie.