Chłód i płomień

[tetu]

Tu nie ma pośpiechu, jest tylko trwanie,
wypełniona mrokiem przestrzeń
i świeca, która nie boi się nocy.

 

Jej drżący płomień to jedyny oddech;
w tej ciszy nie patrzę przed siebie,
bliżej mi do wnętrza.

 

Gładkiej, kruchej czaszki nie pochowam —
w dłoni zostanie jej chłód.

 

Na stole martwy spolt rzemieni,
niepotrzebny ciężar dla ciała.
Księgi milczą, zastyga atrament,
płowieje wiedza o tym, co było.

 

Zostaje tylko światło —
oślepiający punkt na krawędzi nocy.

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 
 

[Poet Ka]

@tetu mroczne, ale ludzkie i prawdziwe...

[Proszalny]

Niewątpliwą zaletą wiersza "pisanego w nocy" jest to, że nie wspomina o pustce i gwiazdach widzianych w lustrze ;) Co prawda jest tutaj mrokiem wypełniona przestrzeń, ale świeca, która nie boi się nocy - w sposób  uroczy rozświetla tę przestrzeń.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tutaj zaczyna się noc. Fascynujący opis.

O bliskości wnętrza czytałem i pisałem wielokrotnie. Oddechy świec znam na pamięć. Natomiast zacytowany fragment jest niebanalny. Jest oślepiającym punktem na krawędzi wiersza pisanego w nocy.

Wybacz, że tak brutalnie, ale polubiłem Cię. Wiersz także mi się podoba. Ma bliski mi zapis, jest estetyczny, a spokojna narracja brzmi znajomo. Lubię jak ktoś do mnie tak mówi słowami wiersza.

Pozdrawiam serdecznie :)