Trzymałem amulet. Niepokoiła tajemnica.
„Medal” odwrócił się.
Zadrżałem! Zanim odczytałem znaki.
Trzymałem amulet. Niepokoiła tajemnica.
„Medal” odwrócił się.
Zadrżałem! Zanim odczytałem znaki.
Trzymałem tajemniczy amulet. Niepokoiłem się.
„Medal” odwrócił się.
Zadrżałem ! Zanim odczytałem znaki.
Sito jako metafora filtrowania radości, chwast wydobywany z głębin - obraz za obrazem, a każdy coraz bardziej wewnętrzny. Trzy pytania na końcu działają jak otwarte drzwi, przez które czytelnik wchodzi ze swoim własnym lękiem. Świetne!
Przez Andrzej P. Zajączkowski, w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory