Gdzie rdzewieją miecze: 56. Proporcje szaleństwa

[Łukasz Jurczyk]

56. Proporcje szaleństwa

(narrator: naczelny inżynier armii – Diades z Pelli)

 

1.

 

Świat jest z gliny.

Królowie lepią go,

my go tylko kruszymy.

 

2.

 

Ruiny uczą,
że wszystko,
co działało — działało chwilę.

 

3.

 

Wczoraj morze,

dziś droga,

jutro tylko popiół.

 

4.

 

Wiatr roznosi dym.

Nie słucha waszych skarg,

pędzi nad puste fale.

 

5.

 

Świat nie ma serca.

Ma tylko tryby,

w które wpadliśmy.

 

6.

 

Kamień nie zna

nienawiści.
Dlatego trafia.

 

7.

 

Śmierć nie kłamie.
To jej największa
cnota.

 

8.

 

Nie szukaj sensu.
Szaleństwo też
ma swoje proporcje.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk jak to robisz? Mistrzostwo!

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję !!!

 

To tylko lustro w kurzu.

Pokazuje kształt bitwy,

nie smak soli w ustach.

 

Pozdrawiam

[Proszalny]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Szaleństwo pochodzi spoza świata ludzi? Jest zaprzeczeniem boskiej harmonii, czy częścią większego planu? Nie będę w tym szukał sensu. Świat widziany oczami konstruktora machin oblężniczych jest zimny jak stal. 

 

miasto przed nami

mury nie mają twarzy
nie są człowiekiem

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny

 

Świat ma porządek.
Nie dla nas,
którzy go psują.

 

Nie wiem, skąd to jest.
Wiem, że działa
bez pytania.

 

Nie szukam sensu.
Zawsze przychodzi
za późno.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Diades patrzy na wojnę jak technik, a z jego słów bije brutalny pragmatyzm człowieka, którego zadaniem jest optymalizacja zniszczenia.

 

Dla inżyniera świat pozbawiony jest mistycyzmu. Składa się z „gliny” i „trybów”.

W strofie piątej narrator twierdzi, że „Świat nie ma serca”. Jesteśmy tylko elementami w wielkiej maszynie historii.

 

Z kolei strofa szósta to genialne ujęcie fizyki i balistyki - to nie emocje wygrywają wojny, lecz chłodne kalkulacje i prawa fizyki. Maszyna działa najlepiej, bo jest obojętna.

 

Diades jest pogodzony z podziałem ról i swoją - niszczyciela. Zauważa też daremność ludzkich wysiłków. Jako konstruktor wie, że każde dzieło rąk ludzkich ma swój kres, a jedyną trwałą nauką płynącą z historii są ruiny.

 

Ostatnia strofa to świetna  puenta, która spina całość. Wojna, podboje i niszczenie całych miast to w swej istocie szaleństwo. W szaleństwie nie ma sensu, są proporcje jak w matematyce. 

 

wysokie mury

to tylko cierpliwa

obietnica gruzu.

zwycięstwo i klęska

ważą tyle samo

na szalach katapulty

 

kąt uderzenia

nie pyta

o winę obrońców.