Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Myśl

Twojanieznajoma
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Twojanieznajoma

Twojanieznajoma

Opublikowano
Opublikowano

Gdzieś na skraju dnia,

gdy przychodzi myśl zła 

i smutek w rozpacz gna,

wspomnienie o tobie jak łza powoli spływa.

Serce rozdarte,

dłonie zdarte

i na sekundę myśli wyparte.

Codzienność mija

z nią myśl nabyta,

że Ciebie już obok nie ma.

Twój głos, 

Twój blask jak brzask...

Zanika

I gdy wspomnę Cię,

już wiem, że gdzieś na dnie

Twoje ciało spoczywa

I wnet myśli me mówią, 

że gdyby niebo istniało 

i światło Cię zabrało

i od diabła z dala trzymało,

To chcę jeszcze chwilę,

tę małą chwilę

posłuchać Cię 

i wierzyć,  że 

kiedyś przez chwilę 

Będzie dobrze i znów spotkamy się...

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gosława
      ele mele każdy poeta to ciele

      Przez Gosława · Opublikowano

      To drugie to na bank o mnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Gorączka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man @Simon Tracy @Lenore Grey @Leszczym   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 
    • viola arvensis
      Wiesz

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @andrew akacje są cudowne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziekuję i wzajemnie.  
    • Leszczym
      ele mele każdy poeta to ciele

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @hollow man Trochę krytyki, bywa że słusznej, nam się przyda :))
    • Berenika97
      Gorączka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Bardzo dziękuję!    Dziękuję, że podzieliłeś się swoim doświadczeniem. "Męczeństwo w labiryncie pościeli" brzmi jak tytuł, którego szukałam. :) Masz rację - ten ból rzeczywiście deformuje przestrzeń. A golenie na zapałkę to taki sam gest jak ścięcie włosów Joanny - próba zrzucenia ciężaru, który nie jest tylko fizyczny. Cieszę się, że Twój ogień już spalił to, co trzeba było spalić. Może rzeczywiście tego potrzebujemy. Feniks z popiołu - tak, chyba wiem o czym mówisz.   Serdecznie pozdrawiam.  @andrew   Bardzo dziękuję!  Twoje maki są piękne - stanowcze i delikatne zarazem. "Nie można zawieść jutra" - to mocne. Mój wiersz o ogniu, Twój o tym, co wyrasta po. Może właśnie tak to działa.   Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    "Zainstalowane na dobre" - mocne określenie. Chyba masz rację, że to nie tylko opis kryzysu, ale przebywania w nim, oswajania. Odwrócony Samson - świetnie to ujmujesz. U Joanny włosy trzeba było obciąć, żeby mogła wejść w swoją misję                 (i w ogień). Siła w pozbyciu się, nie w zachowaniu.   Pozdrawiam serdecznie! @Christine   Bardzo dziękuję!    Tak, zależało mi na tym, żeby nie etykietować - choroba, trauma, szaleństwo to słowa, które za dużo tłumaczą. Obraz mówi precyzyjniej. Cieszę się, że poczułeś tę wizyjność.   Serdecznie pozdrawiam.  @Poet Ka   Pięknie dziękuję za te słowa, a zwłaszcza za komplement. Cieszę się, że wspomniałaś o kobiecej poezji.   Serdecznie pozdrawiam.  @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam.    Ta purpurowa wstążka trzyma w ryzach to, co nieokiełznane. Cieszę się, że udało mi się oddać ten rytm bólu, który tak trafnie ująłeś w słowa.    Wstążka związana, puls słowem ujęty. Dziękuję za odzew tak czule przejęty.   Ból ukojony. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...