Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czas teraźniejszy przeszły

Proszalny
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Proszalny

Proszalny

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

 

Dzieci w szkolnych mundurkach 

mieszają się z gwarem na podwórku. 

Topole rzucają coraz dłuższe cienie, 

zanurzone w ciepłym świetle 

wrześniowego południa. 

 

Razem z drzewami stoję na apelu,

z głośników płyną głosy ptaków. 

Jest synogarlica o piątej godzinie 

czerwcowego poranka, 

są ptaki leśne – te same, 

które ojciec naśladował, 

udając, że umie gwizdać. 

 

Wracają wspólne wędrówki lasem

w stronę ogrodów działkowych –

one są cząsteczkami innej planety. 

Głównym państwowym świętem 

jest Dzień Działkowca, 

a popołudnia mijają leniwie 

pośród czerwieni truskawek, 

nieprzebytych porzeczkowych zarośli, 

leżakowych medytacji, 

okolicznych wzgórz i spotkań 

przy piwie, kapslach i ciszy, 

przerywanej partiami warcabów. 

 

To z ojcem chodziłem przez las. 

Miałem blaszaną szablę, którą zgubiłem.

Wtedy zwykła zabawka, 

dzisiaj bezcenny artefakt.

 

 

8
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Proszalny

 

Ciepła i piękna melancholia emanuje z Twojego wiersza.

 

Piękne wspomnienie dzieciństwa. Świetny obraz ojca udającego, że umie gwizdać jak ptaki - to jest coś fantastycznego - wiele czułości i miłości w tym, że dla dziecka to wcale nie miało znaczenia, że "udawał".

A koniec z blaszaną szablą - oczywiście chodzi o coś więcej, chodzi o tamte popołudnia, tamten las, tamtego ojca, który gwizdał. Świetne obrazy!

2
Proszalny

Proszalny

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Berenika97

 

Wiele czułości do ojca owszem, ale pisząc ten tekst pomyślałem, że to on mi tę szablę "zgubił". Musiałem go wkurzać, jak wszędzie z nią chodziłem. Dobrze jest opisywać wspomnienia. Człowiek widzi więcej.

Tamten las jest nadal taki sam, tylko ja go inaczej widzę. On urósł, a ja zmalałem. Chętnie poznałbym jedno z twoich wspomnień. Może kiedyś opiszesz.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Proszalny

 

Spisuję wspomnienia moich krewnych - mam ich już sporo. Niektóre wykorzystałam w opowiadaniech. :)  To fascynująca jak dla mnie - osoby kochającej historię - praca.  Mam na myśli tworzenie czegoś na kształt rodzinnej kroniki.   Myślisz o moim wspomnieniu z dzieciństwa? 

1
Mitylene

Mitylene

Opublikowano
Opublikowano

@Proszalny plastyczne wspomnienia , dające łatwo porwać się w ramtem przeszły czas, pełen nostalgicznych wspomnień...Obraz naszkicowany wspomnieniami dziecka dzisiaj już na raczej inne kształty i barwy bez upiększeń...

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...