Moja żona Mistrz Zen

[Proszalny]

Przymrozek bieli drzewa,
trawa nie szumi, ma odcień ciszy.
Razem z porankiem liczę oddechy,
dom rezonuje chłodem myśli.

W oparach ego witam Mistrza,
jest rozczochrany bardziej niż zwykle.
Wiosna to pora na pracę w ogrodzie...
nie spodziewałem się, że powie inaczej.

Z radością galernika oddaję siebie:

łopacie, taczce, wywożę liście.
Dzięki pracy, jak żona staję się mistrzem,
bez niej próbuję bawić się w życie.

*

Mam puste dłonie
Grabie oparte o ścianę
Kiełkuje samotność

Oddycham z Mistrzem
Praca w ogrodzie
Porannie po mrozie

Ziemia z ogrodu
Nie tworzy bóstwa
Rodzi człowieka

[wierszyki]

Mistrza Zen znali nasi dziadowie,zanim pomarli.

Pzdr.

[Proszalny]

@wierszyki

Oni byli prawdziwymi mistrzami, bo nie wiedzieli, że są "zen".

Miłego dnia.

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo prawdziwe. Gdy wracamy do prostych manualnych czynności i kontaktu z naturą, tak naprawdę powielamy to co było przez tysiąclecia głównym zajęciem ludzi. Odeszliśmy od tego bardzo.

 

Pozdrawiam 

[vioara stelelor]

@ProszalnyZnakomity.

Po pierwsze - urzekł mnie humor - kapitalne porównanie żony do Mistrza Zen - czyli uczynienie z niej takiej domowej, codziennej wyroczni dla peela, który żartobliwie przyznaje, że postrzega ją jako skarbnicę mądrości i przewodnika duchowego, podczas gdy on sam bywa często taki nieogarnięty.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Oddanie emocjonalne ulega metamorfozie i przemienia się w oddanie wysiłkowi fizycznemu, w zapalczywą harówkę - i dla peela to ma większy sens, niż jego dotychczasowa pogoń za nie wiadomo jakimi iluzjami życiowych celów.

 

 

To jest absolutnie wspaniałe!

Opowiada historię o odnajdowaniu siebie - nie w natchnieniu patetycznych uniesień, nie w mistycznym besserwiserstwie, ale w tym, co proste, zwyczajne i wymagające naszego potu, krwi i łez.

 

Myślę też, że ta praca w ogrodzie jest również ważna z punktu widzenia relacji peela z kobietą, którą kocha. Bardzo możliwe, że chciał być dla niej nie wiadomo kim, starał się dorównać jakiemuś złudzeniu niedoścignionego ideału. Dlatego szukał mistrzowskich wskazówek. Tymczasem najpełniej i najmocniej owa więź realizuje się w wymiarze ludzkim, rudymentarnym.

Gdy z balonika wyobrażeń o sobie samym i o własnej egzystencjalnej drodze schodzi patos, a zostaje działanie - można poczuć niezwykły stan spełnienia. I jako jednostka, i w związku. Pojawia się współobecność, opisana jako oddychanie w tym samym tempie. Po pracy - pewnie ten oddech jest szybszy, lepiej dotlenia, o wiele skuteczniej unosi.