W sieci

[orkan11]

Uzewnętrzniam się na zewnątrz, w środku pustkę mam.

Chcę, by to o mnie wiedziano, czego nie wiem sam.

Tworzę wizję kogoś, kto istnieć nie ma prawa.

Udoskonalam siebie – twórcza to zabawa.

 

Jestem przystojny, mądry, mam ciało Achilla.

Tu w szczęściu i radości mija każda chwila.

Wirtualna rzeczywistość dodaje mi wiary,

Tu mogę być wreszcie nad wyraz doskonały.

 

Co dzień wpadam bezmyślnie w otchłań szczelnej sieci,

Zatracam się w tym świecie jak w zabawie dzieci.

Wciąż szukam aprobaty, dowodów uznania,

Poklasku i szacunku, i adorowania.

 

Na jawie pewność siebie nie jest już taka pewna,

Umysł nie bywa tak bystry a mowa wylewna,

Mięśnie nie tak sprężyste, głos nie tak ponętny,

Włos nieco siwiejący a brzuch lekko wzdęty.

 

[Gość vioara stelelor]

Wszystko da się sprowadzić do znanego powiedzenia:

 

"Kozak w necie, *** w świecie".

 

I chyba też takie przekonanie jak to opisane w wierszu, jest dobrym paliwem dla rozmaitych narcystycznych trollo-heiterów, bo internet to idealne miejsce dla tworzenie iluzji i "sprawianie wrażenia".

 

[Marek.zak1]

Tak to działa, kilka lat temu napisałem W wirtualu z podobnym przesłaniem. Pozdrawiam