Czułość

[Proszalny]

Fragmenty drobnego ciała 

Rysują pod nakryciem

Kształt lżejszy od pościeli

Bezbronny i śpiący

 

Nadchodzi przypływ czułości

 

Dziewczęce dłonie i twarz 

Przypominają samotność

Rodzinę i córkę w wieku 

Około dwudziestu lat

 

Gdybym wtedy nie uciekł

Mieszam wspomnienia

Kawa z łyżeczką miodu 

Smakuje solą morza

Pod powiekami piasek

 

Za kwadrans spadnie deszcz

 

Przykładam gorący kubek 

Do zimnych ust nieobecnej

Tworzą na brodzie i szyi

Mapę dorzecza bez nazwy

[aniat.]

Smutek wymieszany z delikatnością. Bardzo ładny. Pozdrawiam.

[Proszalny]

@aniat. Dziękuję. To mój debiut. Twoje słowa traktuję jak pomyślną wróżbę.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Czułość pomieszana z żalem, teraźniejszość z przeszłością. Kawa smakuje solą. Wszystko tu jest nie na swoim miejscu, i właśnie to robi wrażenie. 

[Proszalny]

@Berenika97 Cześć. Akurat publikowałem w prozie i widzę, że mam komentarz. O szczęśliwa chwilo. Dziękuję bardzo. A jeśli chodzi o kawę, to właśnie znalazła się tam, gdzie powinna - tuż obok na stole. 

[aniat.]

@Proszalny Niech się wiedzie. I… witaj na blogu.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Ciekawa jestem jak kawa będzie smakować tym razem? :)   Witamy serdecznie na portalu! :)

[Proszalny]

@Berenika97 Witaj Bereniko. Nie spodziewałem się tak miłego przyjęcia, ponieważ trafiłem tu z krainy ludożerców. Kawa ma smak, spokojnego wieczoru.

[Proszalny]

@Berenika97 Świetny blog. Nie znałem go wcześniej. Podoba mi się estetyka i funkcjonalność. Twórczość też.

[Mitylene]

@Proszalny ten wiersz jest dla mnie dowodem na to, że wszystko czego w życiu doświadczamy ma swoje dobre i złe strony...czułość pomieszana ze smutkiem, słodki smak ze słonym. Nic nie jest oczywiste i to chyba najciekawsze. Ten wiersz podany w formie przeplatanych wspomnień ciekawie pokazuje wszystkie barwy życia. Subtelna i interesująca liryka, którą przeczytałam z ogromnym zainteresowaniem!