Chaos końca bycia

[leszek piotr laskowski]

"Chaos końca bycia"

Jestem tu chwilą,
ten świat nie istnieje,
masz swój przed sobą,
jego się śmieje.

One cierpią i płaczą,
ono biega i krzyczy,
oni śpiewają,
ona w łokieć ryczy.

Tamci przechodzą
im przed samym nosem,
tamte sobie tańczą,
wszystko jest chaosem.

Ci tylko milczą,
wzrok w ziemię wbity,
tamten się modli –
plan nieodkryty.

Ten szuka drogi,
choć nie ma celu,
inni się śmieją
wśród kłamstw tak wielu.

Czas się zatrzymał,
a jednak pędzi,
życie krawędzią
w cieniu krawędzi.

Słońce już gaśnie,
księżyc się budzi,
prawda się chowa
w tłumie tych ludzi.

Morze faluje,
brzeg tracąc z oczu,
wszystko utonie
w gęstwinie nocy.

Tamto przemyka
jak cień po ścianie,
to, co minęło,
już się nie stanie.

Ptaki kołują
nad pustym polem,
chaos jest królem,
lęk jest symbolem.

My tu stoimy
pośrodku burzy,
nikt nie wie: ile?
chwila się dłuży.

I choć się wszystko
w pył drobny kruszy,
ty jesteś lustrem
tej wielkiej głuszy.

W końcu i echo
w gardle ugrzęźnie,
ciemność nas wszystkich
splącze najwięźlej.

I gdy się wyłoży
ostatni już z nas,
zostanie tu tylko
pusty, niczyj czas.

- Leszek Piotr Laskowski