Mierność poetów

[leszek piotr laskowski]

"Mierność poetów” 

 

Toniemy „tu” – odmieńcy,

wariaci uzależnień,

łajbą, co weny nabiera

z tworzywa zmielonego.

 

W wiosennych kiełkach,

nowo płodowych,

pośród drzew lasu

Szymborskiej i Słowackiego.

 

Każdy z nas słowo

swej myśli zapisuje

i na opinię nie czeka,

bo mu to powiewa.

 

Rodzina oszołomów,

zagubiona w otoczeniu,

w którym większość

poezję olewa.

 

Idziemy razem

przez natury sekrety

i ludzkie uczucia

bardzo ciemną knieją.

 

Lecz choć nas kpiąco

mijają na szlaku,

my w każdym szeleście

słyszymy głos duszy.

 

Nie chcemy złota

ni braw na wiwat,

póki w nas rytm ten

kamienie porusza.

 

A gdy dobijemy

do swych dni brzegu,

zostaną po nas

te wersy w ciszy.

 

Wiatr prochy rozwieje

w sekrety natury,

a serce poety

ktoś inny usłyszy.

 

Leszek Piotr Laskowski.

 

[FaLcorN]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prawda.

Im więcej poeto umiesz,

tym mniej się krytyką przejmujesz.

Patrz, Julian Tuwim.

 

Pozdrawiam!

[andrew]

@leszek piotr laskowski

...

słuchać będą

wilki i sokoły

chociaż nie chodziły

do poetów szkoły 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[Papierowy Lis]

@leszek piotr laskowski ostatni wers w punkt. Gustuję i pozdrawiam

[Magdalena]

"zostaną po nas

te wersy w ciszy"

Przepadłe wyśnione

Wymyślone powrócą 

Do tej samej ciszy

Spójnych epitetów

Czystych wersów

Z pomierwienia

Oszalałej

Obolałej

ze zadziwienia

Suchej delikatnej

Duszy

 

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Magdalena (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@leszek piotr laskowski

 

Wiersz jest przewrotny już w tytule - "mierność" to słowo z pozoru pejoratywne, lecz obracasz je w odznakę dumy. To poetycki manifest grupy twórców, którzy piszą nie dla chwały, lecz z wewnętrznej konieczności. Ton jest ciepły, solidarny, momentami ironiczny wobec świata zewnętrznego, ale nigdy gorzki.

„Mierność poetów" to wiersz-wyznanie i wiersz-zaproszenie. Mówi- jesteśmy zwykli, zagubieni, ignorowani — i właśnie dlatego piszemy prawdziwie. Tytuł-prowokacja okazuje się tytułem-pochwałą. Mierność nie oznacza tu przeciętności, lecz "miarę ludzką", w przeciwieństwie do pustej sławy. To wzruszająca deklaracja tych, którzy piszą, bo inaczej nie potrafią. Świetny! :)