Mierność poetów

[leszek piotr laskowski]

"Mierność poetów” 

 

Toniemy „tu” – odmieńcy,

wariaci uzależnień,

łajbą, co weny nabiera

z tworzywa zmielonego.

 

W wiosennych kiełkach,

nowo płodowych,

pośród drzew lasu

Szymborskiej i Słowackiego.

 

Każdy z nas słowo

swej myśli zapisuje

i na opinię nie czeka,

bo mu to powiewa.

 

Rodzina oszołomów,

zagubiona w otoczeniu,

w którym większość

poezję olewa.

 

Idziemy razem

przez natury sekrety

i ludzkie uczucia

bardzo ciemną knieją.

 

Lecz choć nas kpiąco

mijają na szlaku,

my w każdym szeleście

słyszymy głos duszy.

 

Nie chcemy złota

ni braw na wiwat,

póki w nas rytm ten

kamienie porusza.

 

A gdy dobijemy

do swych dni brzegu,

zostaną po nas

te wersy w ciszy.

 

Wiatr prochy rozwieje

w sekrety natury,

a serce poety

ktoś inny usłyszy.

 

Leszek Piotr Laskowski.

 

[FaLcorN]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prawda.

Im więcej poeto umiesz,

tym mniej się krytyką przejmujesz.

Patrz, Julian Tuwim.

 

Pozdrawiam!

[andrew]

@leszek piotr laskowski

...

słuchać będą

wilki i sokoły

chociaż nie chodziły

do poetów szkoły 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru