Zapomniana herbata

[Myszolak]

Gdy byłaś przy mnie,
byłaś prawdziwa.

 

Ja byłem wazonem, który 
mieścił wszystkie twoje kwiaty.

 

Byłaś osobną istotą, 

tym się zdumiewałem,

gdy leżałaś obok. 

 

Ja byłem twoją poduszką,
spod której gryzło cię piórko.

 

Nie dowierzałem,

że jest przy mnie oddech,

który nie należy do mnie.

 

Ja byłem twoją stygnącą

herbatą, pozostawioną na stole.

[Charismafilos]

@Myszolak akurat jestem nałogowym herbatnikiem i z herbatą powiem Ci, że bywa różnie...

Czasem chce się takie wrzącej, że sama para ogrzewa i języka nawet się nie da zanurzyć, czasem dobrze ciepłej, ale przełykalnej, czasem letniej.... a czasem zimnej, tzw. z dnia wczorajszego ;)

Temat... rzeka herbaty haha

Fajne ujęcie i dobrze Ci idzie w męskiej narracji! :)

[Myszolak]

@Charismafilos Bardzo dziękuję :) Tak, zimna herbata też jest dobra, niektórzy w ogóle tylko taką preferują. 

[huzarc]

@Myszolak Relacja jako rodzaj siły ciężkości, gdzie deficyt je dąży do uzupełnienia siebie. Tak czytam ten wiersz.

[Myszolak]

@huzarc Bardzo trafnie to odczytałeś, ten "deficyt ja" :) Dziękuję

[Czarek Płatak]

smutne 

przypomina mi te chwile szoku kiedy poraz pierwszy docierało do mnie dobitnie, że to jednak dwie dusze,dwa ciała 

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, a najtrudniejsze jest zdać sobie sprawę, że się to odkryło za późno.

Że ta osoba obok, żyje, czuje, kocha, czegoś pragnie, o czymś myśli, że nie jest naszym dublerem.

 

 

[Myszolak]

@vioara stelelor Tak, łatwo zapomnieć o tym, że ta osoba obok ma tak samo bogaty wewnętrzny świat jak my sami, nie kończy się na tym, jak my ją widzimy. Dziękuję bardzo :) Pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakie fajne. Czasem jest taka jedność w dwojgu, że aż dziw bierze.

 

[Berenika97]

@Myszolak

 

Jest w tym wierszu coś, co sprawia, że czyta się go powoli, jakby za szybko można było coś uronić. Te metafory - wazon, poduszka, stygnąca herbata są całą historią. Każda z nich mówi coś innego o tym, czym można być dla drugiego człowieka. I to napięcie między byciem blisko a byciem odrębnym - "oddech, który nie należy do mnie" - jest uchwycone tak precyzyjnie, tak prawdziwie. Naprawdę świetny tekst.

[Myszolak]

@Czarek Płatak Tak, to jest naprawdę szokujący moment, gdy uświadamiasz sobie, że wcale nie było żadnego magicznego złączenia dusz... Dziękuję za podzielenie się :)

 

@Alicja_Wysocka Dziękuję :) A czasem jest taka ściana, której niczym nie da się przebić...

 

@Berenika97 Tak, fajnie, że zauważyłaś w tym jakąś historię, chyba faktycznie nią jest. Bardzo dziękuję :)

 

[marzipan]

@Myszolak A ja dla jakże miłej odmiany widzę tu podmiot jako osobę opresyjną.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

- "Gdy nie byłaś przy mnie, nie byłaś prawdziwa"? - czyli sama obecność podmiotu stanowi potwierdzenie lub nawet ustanowienie autentyczności Adresatki?

 

 

Podmiot to wazon, Adresatka to kwiaty - czyli dzięki wazonowi kwiaty stanowią bukiet, ale bez Podmiotu Adresatka "rozsypuje się"? 

 

 

W tym momencie Podmiot uświadamia sobie podmiotowość Adresatki, jej odrębność i możliwość samostanowienia. ZDUMIEWA SIĘ TYM.

 

 

Podmiot był poduszką, do której Adresatka mogła się wtulić, znaleźć oparcie, ale... jednocześnie owa poduszka stanowiła źródło (co najmniej) dyskomfortu.

 

 

Podmiot w tym fragmencie wykazuje się posesywnością. Chce posiadać - ubolewa nad tym, że kobieta obok nie należy do niego.

 

 

W tym kontekście to obiektywnie pozytywne zakończenie. Adresatka nie wypija herbaty, nie wchodzi w stałą, toksyczną relację z podmiotem - a on pozwala jej odejść.

 

Tytuł wiersza to... "Zapomniana herbata". Ale spokojnie, mam na to wytłumaczenie. Podmiot wciąż oszukuje samego siebie, że został "zapomniany", "niedostrzeżony", a kobieta "nie wie, co traci"... Przecież wróci, gdy nadejdą upały - wystarczy dodać kostki lodu :D

 

 

[Myszolak]

@marzipan Bardzo mi jest miło, że postanowiłeś się tak wczytać w ten wiersz. I jestem pod wrażeniem, jak spójnie to zinterpretowałeś - chyba nawet sama nie miałam tak zgranego klucza :) 

Nie widziałam tego w ten sposób, ale masz rację, te zdumiewanie się czyjąś autonomią brzmi... jednak dosyć dziwnie, nie tak słodko, jak myślałam w momencie pisania :). Bo w połączeniu z tymi obrazami, można dojść do wniosku, że coś było nie tak z podmiotem lirycznym, te kwiaty, jak piszesz, jakby uważał, że jest niezbędny i niezastąpiony w życiu tej kobiety. 

Mi po napisaniu tego wiersza, również świtała w głowie ciemna strona tego mężczyzny, trochę inna, ale twoje wyjaśnienie ma pełny sens. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No i to już wisienka na torcie :)

 

Pozdrawiam Serdecznie