Pracowity Krecik

[leszek piotr laskowski]

„Pracowity Krecik”

Choć pyszczek ma delikatny,
zwały ziemi nim przepycha,
swym noskiem żółto-szkarłatnym
w norce swobodnie oddycha.

Przykucam, słucham jak sapie
nieopodal kretowiska.
Chrobocze, powietrze łapie,
przysłuchuję się mu z bliska.

Gdy się ruszę – on przestaje,
czujny na dźwięki naziemne.
Tak udaje, że go nie ma,
że uciekł w tunele ciemne.

Gdy zostanę tak w bezruchu,
Krecik do pracy powraca.
Słyszę, natężając słuchu,
jak w kopaniu się zatraca.

Nagle znienacka spod ziemi
aksamitnym błysnął czołem.
Ryjek mu się w słońcu mienił,
więc ja jak wryty stanąłem.

Mruga oczkami małymi,
bo światło go nieco razi.
Wraca więc szlakami swymi,
tam gdzie jasność mu nie włazi.

Zsuwając się do ciemności,
do swej bezpiecznej otchłani.
Chrząkając jakby ze złości –
nie pragnie ludzkiej kompanii.

Tam, w labiryntach z korzeni,
w spiżarni pełnej przysmaków,
w ciszy i cieniu się mieni
aksamit jego kubraków.

I zasypia na posłaniu,
z dala od pogoni ludzi,
marząc o wielkim kopaniu,
gdy szum świtu znów go zbudzi.

-Leszek Piotr Laskowski

[wierszyki]

A jak Tyś go widział,

Gdy kretek się schował
I z dala od ludzi 

Projekty planował? ;)

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@leszek piotr laskowski

 

Żeby tak napisać o kreciku, trzeba było naprawdę przykucnąć i przestać się spieszyć. Ten wiersz ma w sobie ciszę i cierpliwość. I tego aksamitnego czoła w słońcu nie zapomnę szybko. :) 

Musi jeszcze uważać na podstępne koty. :)