polowanie

[Gosława]

las oddycha miarowo
przesiąknięty zapachem żywicy
aromatyczne olejki roznoszą się
między paprociami
lekko szeleści poszycie

za zieloną ścianą wysokich sosen
szemrze strumyk
kukułka znów podrzuciła jajko
jałowiec obsiadły kleszcze

sarna która przebiegła drogę
krwawi
ostatkiem sił byle dalej od polany
gdzie ambona zbita z surowych dech

[Charismafilos]

@Gosława znany mi obrazek! sugestywny :)

[Gosława]

@Charismafilos dziękuję

[Migrena]

@Gosława

 

to jest ciekawy intelektualnie wiersz.

 

las u Ciebie nie jest głupią  dekoracją, tylko organizmem, który oddycha własnym czasem .

 

zapach żywicy, kukułka, paprocie.

 

to wszystko układa się w biologiczny porządek świata, aż nagle pojawia się człowiek i jego bestialska ambona.

 

i wtedy okazuje się, że prawdziwe polowanie nie dotyczy tylko sarny bo  ono dotyczy także naszej niewinnosci wobec natury .

 

 zostawiasz długi cień myśli.

 

 

[Gosława]

@Migrena widzisz czasami człowiek na człowieka zastawia wnyki 

Ta druga osoba nie jest czasami w stanie się z nich wydostać 

Czasami wykrwawia się na śmierć 

No chyba że znajdzie dość siły w sobie aby odgryźć kończynę 

Jest poraniona jednak nadal żyje 

To takie tam moje słowo na sobotę 

[Migrena]

@Gosława

 

Twoje słowo na sobotę pokazuje pułapki życia.

moje słowo na niedzielę: człowiek otrzymał intelekt nie po to, by wykrwawiac się we  wnykach innych, lecz by rozwijać swoje zdolnosci  przewidywać pułapki i kroczyć własną drogą .

prawdziwa siła nie w tym, by odgryzać kończyny, lecz by wygrywac własną świadomością.

 

bez litosci.

 

[Gosława]

@Migrena takich kazań to ja mogę słuchać 

Ostatnio w mojej parafi tak ksiądz zaczął marudzić że żal było słuchać 

A że ja grzesznik pierwszej wody to jakoś tak lichutko przyswoiłam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiesz co jestem dziś przeokrutnie zmęczona jakaś taka rozmemłana 

 

[Arsis]

@Gosława ...

[Myszolak]

@Gosława Nie ma tu słowa o tym człowieku, i to chyba najbardziej ukazuje okrucieństwo tej sceny. Ten obraz jest tak spokojny i cichy, oddychająca natura, las i zwierzęta żyjące własnym tempem. I nagle pojawia się ta sarna i przynosi silne ukłucie - ale ono dalej jest ciche. Człowiek staje się władcą natury, jednak niezauważalnym, ukrytym w drewnianej ambonie. A las dalej trwa w ciszy i bezsilności. Okaleczona sarna wnika w ten obrazek, stając się drastycznym, a jednak niepokojąco spójnym elementem... Bardzo mnie poruszył twój wiersz.