Nienasycony

[Myszolak]

Nazywam je niebieskimi,

choć nie są niebem,

a brzegami pierzastych chmur 
niknących w turkusowych głębinach.

 

Mgliste, łagodne kontury
piętrzą się w moim zenicie,
i za każdym razem są inne, 
gdy tylko spojrzę do góry. 

 

Chcę podziwiać ich naturę,
nie rozpraszać mgielnych par,
błądzić w lnianych bielach,
nie nasycać siwych barw.

 

Choć gdy na mój widok

przysłania je miłosna źrenica,

wypełniają się światłocieniem.

 

Myślę wtedy - niebieskie! 
Wyraźnie widzę - są szare.
I szare są najpiękniejsze.

Edytowane 3 godziny temu przez Myszolak (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Myszolak

Mieć swoje niebo...

...

zniknęła piękna zorza 

budzi zawsze zachwyt 

spoglądam na swoje niebo  

widzę jutro 

wiele obiecuje 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego wieczoru 

Ladny woersz,

czytelnicy już senni

[Berenika97]

@Myszolak

 

To niezwykłe, jak potrafisz uchwycić moment, gdy obiektywna obserwacja ustępuje miejsca miłości. Oczy, które najpierw są krajobrazem do kontemplacji, nabierają życia dopiero przez pryzmat uczucia. Piękne.