Nienasycony

[Myszolak]

Nazywam je niebieskimi,

choć nie są niebem,

a brzegami pierzastych chmur 
niknących w turkusowych głębinach.

 

Mgliste, łagodne kontury
piętrzą się w moim zenicie,
i za każdym razem są inne, 
gdy tylko spojrzę do góry. 

 

Chcę podziwiać ich naturę,
nie rozpraszać mgielnych par,
błądzić w lnianych bielach,
nie nasycać siwych barw.

 

Choć gdy na mój widok

przysłania je miłosna źrenica,

wypełniają się światłocieniem.

 

Myślę wtedy - niebieskie! 
Wyraźnie widzę - są szare.
I szare są najpiękniejsze.

Edytowane 12 Marca przez Myszolak (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Myszolak

Mieć swoje niebo...

...

zniknęła piękna zorza 

budzi zawsze zachwyt 

spoglądam na swoje niebo  

widzę jutro 

wiele obiecuje 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego wieczoru 

Ladny woersz,

czytelnicy już senni

[Berenika97]

@Myszolak

 

To niezwykłe, jak potrafisz uchwycić moment, gdy obiektywna obserwacja ustępuje miejsca miłości. Oczy, które najpierw są krajobrazem do kontemplacji, nabierają życia dopiero przez pryzmat uczucia. Piękne.

[marzipan]

@Myszolak niebo? nie... bo szaro :D

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ten (światło)cień na widok podmiotu niesie z sobą element wzbudzający niepokój. Nie wiem, czy nie poszukać w tym wierszu drugiego dna...

 

Kontrast zapewne ma źródło w zestawieniu głębi szarości oczu z blaskiem miłości, ale... kto wie? :D

[Myszolak]

@andrew Dziękuję :) widzę jutro... ładne to. Idealne podsumowanie. Pozdrawiam :)

@Berenika97 O to ciekawa uwaga, najpierw podmiot analizuje co właściwie się przed nim jawi, potem przykrywają go uczucia. Dziękuję :)

@marzipan Dziękuję - jeśli znajdziesz, chętnie przeczytam twoją interpretacje. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładnie nazwane... głębia szarości a powierzchowny błękit...choć tego nie napisałeś, ale próbuje czytać między wierszami :)

:))

[Gość vioara stelelor]

@Myszolak

Bardzo podoba mi się - przede wszystkim malarskość tego utworu.

Wiersz nie jest nieruchomy - tylko podąża za dynamiką natury, za zmiennością barw, kształtów, za ruchem.

A te przemiany harmonizują z nastrojem i wrażliwością peelki.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Urzekła mnie ta przenośnia - lniane biele - brawo :)

[Myszolak]

@vioara stelelor Bardzo dziękuję :) Cieszę się, że cię urzekła. Pozdrawiam 

[marzipan]

@Myszolak 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Gdy w oczach kobiety widzę cień, myślę o zmęczeniu (cienie pod oczami), poczuciu winy, zmartwieniu lub... strachu. Cień pojawia się na widok podmiotu. Światło z światłocienia - może być projekcją samego podmiotu, że ta kobieta wciąż go kocha, podziwia, cieszy się na jego widok. A podmiot wcale nie musi być dobrym partnerem - może po prostu estetyzować uczucia, za którymi nie idą czyny.

 

 

Szarość, cień... podbite oko?

 

Zdaję sobie sprawę, że kreuję tutaj absurdalną historię, ale to wina tego światłocienia!

[Myszolak]

@marzipan O matko, no żeś poleciał, ale to fajnie :) Nie spodziewałam się tak mrocznej interpretacji, dziękuję że się nią podzieliłeś. I właściwie... to chyba nawet nie jest aż tak dalekie od mojego zamysłu (z przymrużeniem oka). Bo światło faktycznie miało być tu projekcją podmiotu, tylko że raczej w sensie idealizowana osoby, ale takim wiesz, jak to normalnie przy zakochaniu się zdarza. U ciebie to przypisywanie komuś uczuć, których ta osoba w ogóle nie posiada, a wręcz odczuwa dyskomfort. Może spowodowane nieumiejętnością czytania emocji albo po prostu ignorowaniem granic. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No albo byciem oprawcą z powodu chorej fascynacji i zaburzonym stosunku do kobiet. - tu doprecyzuje, że to już moje spostrzeżenie, bo to dosyć mocne stwierdzenie. 

 

Rozumiem dlaczego ten światłocień mógł przywiać takie skojarzenie, to nie tak absurdalne :) . Jeszcze raz dziękuję, że się zatrzymałeś nad tym tekstem. Pozdrawiam Serdecznie

Edytowane 13 Marca przez Myszolak (wyświetl historię edycji)