Brudny testament.

[leszek piotr laskowski]

"Brudny testament" 

 

Wampirzy szum nocnego miasta...

Tam, gdzie ta głucha cisza narasta,

gdzie nie dociera zgiełk metropolii,

gdzie serce ujdzie z pęt swej niewoli,

a rankiem cię przywitają ptaki –

tam azyl jest jeszcze życia jakiś.

 

Lecz ile miejsc tych jeszcze zostało?

Maszyn kleszcze tną ziemskie ciało,

niszczą przyrody dziewicze piękno,

by wznieść sterylność – zimną i mętną.

Trumny z betonu, stali i żelaza,

postępu chciwa, pełznąca zaraza.

 

Cementu płaty, co niby kwitną,

dławią naturę warstwą granitu.

Duszą się resztki istnienia w pyle,

pod kostką bruku, co wszędzie go tyle!

W imię „czystości” szklanych tarasów

wznosimy pomniki złych naszych czasów.

 

Już tam nie słychać ptasiego śpiewu,

cieszy sterylność, bez cienia gniewu.

A nocą wampir – ten szum bezduszy –

wpełza do mózgu, wypełnia uszy.

Przenika gęsto, ssie resztki zmysłów,

wampir miastowy, potwór przemysłu.

 

To nałóg chory, to opętanie

w zamian za płytkie rozumowanie.

Choć ptaków śpiewu już nie słuchamy,

lśniącymi miastami się przechwalamy.

Lecz w tym pyszalstwie tkwi ziarno zwątpienia:

- brudny testament naszego sumienia.

 

– Leszek Piotr Laskowski