Zielona glina

[huzarc]

Czekałem na rozbrysk powietrza

 

W ustach zalepionych

zieloną gliną.

 

Nie nadszedł.

 

Błysnęło jedynie milion słońc

u krańca jutra,

w negatywie plamy

na zgrubieniu kamienia,

pod paznokciem wbitym

w ziemię.

 

Papier dobrze się pali,

ale krew piękniej,

 

rozdarta jak niemoc

krzyku kobiecych bioder

o jego lędźwie,

stękające żelazem.

 

Może za milion kolejnych

słońc

 

noc nakarmi nas mlekiem świtu.

 

 

[KOBIETA]

@huzarc

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może kiedyś?…pozdrawiam huzarc:) 

[amo71]

Ten wiersz ma bardzo mocny, gęsty oddech. Jest ciemny, cielesny, apokaliptyczny, a zarazem trzymany krótko, bez rozlewania metafor. Czuć w nim ciśnienie, jakby język był tu nie narzędziem opisu, tylko raną, przez którą coś próbuje się wydostać.

[Charismafilos]

@huzarc a tak niepozornie się zaczynało...

[Omagamoga]

abstrakcja