Zielona glina

[huzarc]

Czekałem na rozbrysk powietrza

 

W ustach zalepionych

zieloną gliną.

 

Nie nadszedł.

 

Błysnęło jedynie milion słońc

u krańca jutra,

w negatywie plamy

na zgrubieniu kamienia,

pod paznokciem wbitym

w ziemię.

 

Papier dobrze się pali,

ale krew piękniej,

 

rozdarta jak niemoc

krzyku kobiecych bioder

o jego lędźwie,

stękające żelazem.

 

Może za milion kolejnych

słońc

 

noc nakarmi nas mlekiem świtu.

 

 

[amo71]

Ten wiersz ma bardzo mocny, gęsty oddech. Jest ciemny, cielesny, apokaliptyczny, a zarazem trzymany krótko, bez rozlewania metafor. Czuć w nim ciśnienie, jakby język był tu nie narzędziem opisu, tylko raną, przez którą coś próbuje się wydostać.

[Charismafilos]

@huzarc a tak niepozornie się zaczynało...

[Omagamoga]

abstrakcja

[Berenika97]

@huzarc

 

Wiersz trudny. Dla mnie jest  o czekaniu na ocalenie w świecie, gdzie zamiast powietrza przychodzą tylko kolejne eksplozje - a nadzieja na "mleko świtu" odsuwa się o milion słońc dalej.

 

[Nata_Kruk]

@huzarc... treśc bardzo intrygująca, stosujesz skróty myślowe, może nie każdy da mi się perfekcyjnie odczytać, ale treść 'ciągnie' na rękaw. Piękne zakończenie i może jednak nie aż za.. kolejnych milion słońc.

[Stary_Kredens]

@huzarc jak dla mnie trudny wiersz ale zwrotka o kobiecych biodrach kojarzy mi się najbardziej z przemocą . Zresztą cały wiersz o tym mówi, a lepiej to chyba nie będzie, nie złapiemy oddechu. Tak mniej więcej 

Pozdrawiam serdecznie kredens