Nim powiedziałeś nie

[Myszolak]

Nim powiedziałeś „nie”,
czym to było?

 

Było pewnością, 
że to czymś jest.

 

Zajętą ławką w parku, 
zgięciem szyi, 
tyłem głowy na oparciu,
wspomnieniem, jeszcze niczyim.

 

Ale zaraz naszym.
Oczami raz obok, 
raz w duszy. 
Powidokiem kwiatu 
wypatrzonego przed sobą. 

 

I się nie odbyliśmy,
ale ja tę ławkę od dawna
miałam wypatrzoną. 
Zanim zostaliśmy niczym.
 

[Berenika97]

@Myszolak

 

"I się nie odbyliśmy" - to jedno z najsmutniejszych zdań, jakie można powiedzieć o relacji. Bo coś przecież było - ławka w parku, wspomnienie "jeszcze niczyje, ale zaraz nasze". To był moment potencjalny, naładowany możliwością. A potem ktoś powiedział "nie" i to wszystko stało się niczym.

Ale narratorka podkreśla- "ja tę ławkę od dawna miałam wypatrzoną". Ona była gotowa. Ona widziała możliwość wcześniej. I ta wypatrzona ławka pozostaje - jako świadectwo tego, co mogło być. Wiersz o nieodwzajemnieniu.