rezonans serc

[A.Between]

snuję się po za­ka­mar­kach two­jej i swo­jej duszy
jeszcze tli się spokój i cisza wy­pełnia mi głowę
a prze­cież świt już pat­rzy mi w oczy i noc się kruszy
tu wiara żag­le pełni i czas na za­mysły no­we

 

dzień egois­tyczny - słońce wschodzi in­ne niż wczo­raj

mil­knie czer­wienią a cienie tańczą do­koła nas
szu­kam in­spi­rac­ji i chcę żeby ktoś mnie prze­ko­nał
że war­to osza­leć cho­ciaż za­bo­li ko­lej­ny raz

 

myślisz - por­wie go nurt rze­ki w której na­wilżam dłonie
mil­kniesz i do­ty­kasz moich ust nie pat­rząc mi w oczy
na rzęsach krop­le niepew­ności i nie wiesz co po­wiem
lecz masz pew­ność co czuję do­ty­kając cię tej no­cy

[hollow man]

@A.Between

Ciekawy efekt uzyskałem gdy czytałem na głos w szybkim tempie.

[A.Between]

@hollow man jaki efekt?

[hollow man]

@A.Between

Nie wiem czy to dobre określenie...

Jakbym surfował, chociaż nigdy w życiu tego nie robiłem.

[A.Between]

@hollow man dobre, rozumiem .

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki. Miłego dnia 

[Alicja_Wysocka]

@A.Between Najmocniejszy jest właśnie wers: „że warto oszaleć chociaż zaboli kolejny raz”.

Jest w nim odwaga uczucia - zgoda na ryzyko, na ból, który jest wpisany w prawdziwą bliskość. To zdanie brzmi jak ciche wyznanie: lepiej przeżyć miłość do końca niż chronić serce w bezpiecznej pustce.

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeżeli mogę wtrącić swoje trzy grosze...

Nikt tego nie uczyni, nie jest w stanie, drogi peelu/droga peelko.

Nawet najbardziej kochająca, najczulsza, najdelikatniejsza osoba.

Sam/a musisz to zrobić.

Dotrzeć do źródeł lęku, który sabotuje bliskość i powiedzieć mu - 'nie masz nade mną władzy'.

Edytowane 6 godzin temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[A.Between]

@Alicja_Wysocka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@A.Between

 

To piekny wiersz! 

To balansowanie na krawędzi - między inspiracją a bólem, między tym co powiemy a tym co czujemy. "Choćby zabolało kolejny raz" - i ta gotowość na ryzyko.

 

W tych samych zakamarkach, gdzie myśl się z myślą splata,

odnajdę Twój szept, nim dzień go na strzępy rozwieje.

Niech świt egoistyczny nie liczy nam strat ani lat,

bo tylko w szaleństwie serce karmi się nadzieją.

Jeśli nurt rzeki zbyt rwący wyda się u Twoich stóp,

nie cofaj dłoni, co w wodzie szuka schronienia.

Warto raz jeszcze zaryzykować ten błąd i ten trud,

by w ciszy poranka nie zostać tylko wspomnieniem.