Pasztet

[Natuskaa]

Ja się nie pytam, kto go tu położył. Nie unoszę pięści na zapach.

Nie wykrawam części spornych, tylko zwyczajnie się zastanawiam -

co mnie tutaj przyniosło? Nie wiem. Jaki moment z tarczy zegara?

Jaki impuls z karty pamięci uruchamia w człowieku migrowania?

 

Siedzę, bo po co stać gdy krzesło… łokcie opieram teraz na stole.

Siłą woli chciałabym przesunąć ten obraz w obraz przyjemniejszy.

Wymyślam mu jakieś przybranie, w tle ustawiam muzykę pierwszą.

Na dwa się tym tańczy, na trzy gasną wszystkie smutne światła.

 

Teraz jestem w ogrodzie kwiatów. Jestem? A może mnie nie ma...

 

[Berenika97]

@Natuskaa

 

Ucieczka w wyobraźnię jako forma przetrwania. Ale to pytanie na końcu: "Jestem? A może mnie nie ma" - destrukcyjne i piękne jednocześnie. 

 

 

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może forma przetrwania, a może zwyczajne znudzenie.

Cieszy mnie, że końcówka przypadła do gustu.

 

Pozdrawiam :)

[marzipan]

@Natuskaa Niebywałe. Wiersz zaczyna się od pasztetu, a kończy na kwietnym ogrodzie. A może i nie...? :D

 

Gdyby jednak słowo "pasztet" odczytać jako brzydotę, a ogród z kwiatami uznać za określenie piękna, to podmiotka znajduje się pomiędzy - lub w ogóle poza nimi, gdzieś obok. 

 

Wiersz brzmi częściowo dysocjacyjnie, jakby peel był w stanie odrętwienia wywołanego zmęczeniem, zagubieniem, rozczarowaniem otaczającą rzeczywistością. Widzę tu opis momentu przeciążenia, kiedy człowiek niby ma co robić, ale w sumie sam nie wie co i trwa bezczynnie, trochę zabłąkany, a trochę zawieszony. I zastanawia się, dlaczego w ogóle utknął w tym stanie, w tym miejscu - z pasztetem - skoro mógłby przebywać w ogrodzie pełnym kwiatów. Na końcu wybrzmiewa nuta cichej rezygnacji. Nie z ogrodu. Z samego siebie. 

 

Utwór opisuje to wszystko w sposób niebezpośredni. Nie ma tu słowa o zmęczeniu, rozczarowaniu, smutku. Może to nawet błąd interpretacyjny z mojej strony. Jednak w wierszu Autor zapisał proces myślowy, który subtelnie sugeruje nam warstwy emocjonalne podmiotu. To jak scenografia bazująca na zaledwie kilku rekwizytach - i jedna scena jednego aktora, który w akompaniamencie tykania zegara potrafi pokazać widzom wszystko, co było do pokazania. 

[Natuskaa]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jest wielu zwolenników pasztetów, dlatego bym tutaj nie określała go synonimem brzydoty... raczej jedną z możliwości zaspokojenia głodu, cokolwiek sobie ktoś wstawi w miejsce słowa "głód". Zależało mi na złapaniu momentu refleksji. W wyobraźni miałam kobietę, która siedzi przy stole i patrzy ze zdziwieniem na to co się na nim znajduje, a czego nie "zamawiała" oglądać, co jednak ma dane oglądać w wyniku jakiś splotów okoliczności. I tak jak powyżej ja nie demonizuję "pasztetu". Nie jest tu też wskazane na to, czy jest głodna, czy nie, ani... czy to jest jej stół.

 

Myślę, że taki odautorski komentarz na temat treści wystarczy:)

Niemniej analiza wiersza wyszła Tobie zacna. Dzięki temu mogę spojrzeć na to co napisałam z trochę innej strony.             

   

Pozdrawiam :)                 

[marzipan]

@Natuskaa To była nadinterpretacja z mojej strony, bo zbyt atrakcyjny był dla mnie kontrast tytułu z epilogiem wiersza. Ponadto słowo "pasztet" jest nie tylko potrawą, ale również określeniem kogoś "atrakcyjnego inaczej" - lub kłopotliwej sytuacji. Już tak mam, że robię wiwisekcję samego słowa, nawet gdy jest zbędna.

 

Właściwie to bez znaczenia, jeśli jedyne co miałaś na myśli to ten "nieszczęsny" pasztet do jedzenia - bez znaczenia dla mojej oceny. Poniekąd może nawet... lepiej? Pasztet to szara masa - niczym szara rzeczywistość, z której chociaż myślami można uciec do kolorowej przestrzeni i... poniekąd nakarmić nim mózg, by ten miał energię na takie wojaże :D Całkiem prawdopodobne, że emocje, które widzę w tym wierszu, są w innej formie lub innych proporcjach względem siebie, ale wierz mi, że to, co miałaś w głowie - scenę - zostało pokazane. Tylko że czytelnik nie siedzi w głowie tej kobiety, dlatego ja widzę np. zmęczenie, zawieszenie, przeciążenie podmiotu, a Ty, jako Autorka - widzisz (i pod tym kątem tworzysz) chwilę jego zadumy, refleksji, zatrzymania w chwili styczności z pasztetem.

 

Brak definitywnej odpowiedzi nad tym stanem sprawia, że jest to tak ciekawe.

Edytowane 9 godzin temu przez marzipan (wyświetl historię edycji)